ออยู่นานแล้วแต่ยังไม่เห็น司峥寒ออกมาจากห้องน

พอดีกับที่ประตูห้องน้ำเปิดออก รอง

บ司峥寒ส

งหน้า แล้วมองไปยังผู้ห

ง ผมก็ยุ่ง แต่ดวงตายังคงสดใสเหมือนเ

ของผู้หญิง 司峥寒ขมวดคิ้ว

บมาอย่างไรโดยไม่ให้ดูน่าอาย แ

งคนนี้แกล้งโง่หรือโง่จริง : "ที่พ่อเธอ

ต่ก็ไม่ได้นึกถึงเรื่อ

เขาจะหุนหันพลันแล่นจนบีบคอตัวเอง ตร

อที่คุณพูดถึงน่ะ ฉันลืมเอามา เด

สีหน้าของ司峥寒

ี่ไหนล่ะ สายตาเหลือบไปเห็นแหวนที่มือของ司峥寒 เป็นแหวนที่มีดีไซน์โ

มือนเคยเห็น

้อยคอที่มีวัสดุคล้ายกันกับแ

ใสเป็นพิเศษ ความรู้สึกร้อนในอกไหลเวียนอย่างไม่ร

?" 简

าของเธอ: "สกปรก

งของเขา เธอลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เดินลากขาเข้าไปในห้องน้ำ แล้

มปากอย่าง

บน้ำอย่างสบายใจ ปิ

กลั

้องเขานิดเดียวก็จะถูกโยนลงทะเลไปให้ฉลามกิน แต่ผู้

ุกขึ้นแต่งตัว แต่ก็พบว่าเ

คนนั้นที่

ในใจด่าทอ司峥寒อยู่เงียบๆ พลา

นาดรออยู่ในห้องเพื

แน่ใจว่าไม่มีเสียงอะไรข้างนอกแล้

๊า

าอก มองไปที่司峥寒ที่นั่งอยู่ในห้องเผช

งานของเรา ฉันทำ

ู้จะมองไปทางไหน : "แต่

อาเสื้อผ

้อเสื้อผ้ามาให้เธอใส่ แต่ล้วนแต่

ง司峥寒เปลี

โตบ้าน简ใ

สื้อผ้าที่คนรับใช้เตรียมไ

พงไปที่หน้าประตู หยิบชุดนอนผ้าซาตินลูก

้นมาดู ก็

ียมให้ฉ

ยตาอบอุ่น ทำให้司峥寒เบือนสายตาไปอีก

ำไม? ต้องให้ฉัน

นรถเข็นหั

่านี่เป็นยารักษาข้อเท้าของเ

ป็นห่วง