ุปในมือหล่นลงบนโต๊ะ ซุปกระดูกหมูที่ร้อนระอุหกออกม

ยนเจียหดมือกลับโดยไม่รู้ตัว บริเวณหลังม

กๆเพื่อระงับความเจ็บปวด

่เฉิน ดูเหมือนจ

องไหล่เธอ เสียงสั่นเครือ “หน่วนหน่วน เจ็บตรงไหน? เจ็บมากหรือเปล่

ที่แขนของซูหน่วน เธอก็ร้องออกมาด้วยค

ดแบบนั้น!” ลู่เฉินขัดจังหวะเธอ พยายามประคองเธอขึ้นอย่าง

ี่เหยียนเจีย “เมื่อกี้ฉันเห็นเธอมองเกี๊ยวกุ้งแล้วยิ้ม! เธอต้องตั

งและพองของตัวเอง ยังร

หน้าตึงเครียด เต็มไปด้วยความกังวล ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่ได

าแม้แต่ไม่หันกลับมาด

กลายเป็นเรื่อง

ลให้ดี แม้แต่ให้เธอโดนน้ำเย็นก็ยังไม่ยอม แต

หันสายตากลับมา

ยาทาลวกให้ “ฉันจะเรียกห

ต้อง

ล็กน้อย

ยไปแล้ว เหลือแค่ซูเหมิงเหมิงที่ยั

หวังว่าพี่สาวเธอจะรั

: “แน่นอนอยู่แล้ว! พี่สาวฉัน

เจียไม

นบ้านตี

มาจากทา

ซฟาในห้องนั่งเล่น ทาย

สีหน้าของซูหน่วนยังคงซีดเซียว

น เมื่อกล

หมายความว่าไง? หน่วนหน่วนตั้งท้อง เธอจะยอมให้เธอหน่อยไม่ได

โกรธในสายตาของเขา

า “ลู่เฉิน ดูให้ชัด วันนี้ใครถูกลวกก

้น น้ำเสียงยิ่งดุดัน “หน่วนหน่วนไม่ได้ตั้งใจ เธอแ

ขา จู่ๆ ก็ไม่อ

ความเศร้า “พอเถอะ เราต่างคนต่า

ั่วโมง

ังมีความหวังเล็กๆ ที่แม้แต่ตัวเองก็ไม่เชื่อ เธอ

กปิดไม่สนิท เห

ินเสียงซูหน่วนที่ออดอ้อนอยู่ข้างใ

นมาว่าช่วงตั้งท้องท

ะตูเข้าไป เห็นซูหน่วนกำลังนอนพิงลู่เฉิน

ง มองซูหน่วนด้วยสายตาที่ไม่ถึงก

เขาก็โน้มศีรษะลงเล็กน