เพลงเริ่มบรรเลง และเสียงร้อ

รียมตัวมาอย่างดีจริงๆ ทำให

ยุนหนิง เธอหยิ

ใสในหุบเขา ไหลลื่นและอ่อนโยนในห้องโถง แม้แต่ในส่วนที่สูงที่สุด เธอก็

ต่างตกอยู่ในมนต์สะกด

รแห่งชาติอีกครั้ง ที่นั่งเต็มไปด้วยผู้ชมในห้องโถงที่งดงาม ทุกแสงไ

ง ใต้เวทีมีเพียงแขกที่แต่งตัวหร

ธอไม่ตั้งใจจะ

ธอไม่เข้าใจ ราวกับจะมองทะลุเธอตั้งแ

็นสัญญาณ และเสี่ยวชิก็ยิ

วามสงบของเขา ข้างในนั้

ุนหนิงที่เปล่งประกายและภาคภูมิใจอีกครั้

ที่จะโชว์ความสามารถ แต่พอรีบเร่งดันเก

วิธีที่น่าอั

าะเบาๆ "การแสดงที

ส่วนคุณนายฮันก็ขมวดคิ้วแ

วามทึ่ง ความรู้สึกที่คุ้นเคย

อาจห้ามที่จะชมเชย "หยุน

แสดงของตัวเอง ร้องเพลงยื

อ๊

ยง ก็เห็นเสิ่น เสี่

วน แต่รถเข็นของยู หยุนหนิงยังไม่ลงเนิน

งตัวก็พุ่งไปข้างห

เจ็บ แต่กลับตกลงไปในอ้อมกอด

ะไรรึเ

ลืมตา เห็นลายตารา

เสี่

จเต้นเร็วอย่างไร้เหตุผล เ

่ะ ปล่อย

นฉับพลัน ทุกคนต่

อกลับไปที่รถเข็น และช่วยจัดกระโปรงของเ

้เป็นใครกัน คุณชายน้อยฮั่นถึงได้ละ

บี่ยงเบนไปที่ฮั่นหมิ

ทันที รีบปล่อยม

าพูดด้วยความรู้สึกผิด "เป็นความผิดข

"เสี่ยวหนิง เธอไ

ทษนะเสี่ยวหนิง ส้นรองเท้าฉันพลิก เธ

รู้สึกว่าตัวเองเมื่อก่อนช่างโ

คุณนายเสี่ยว ถ้าไม่มีเขาช่วยทั

ช่ว่าไม่ได้รับบาดเจ็บใช่ไหม? วันนี้เป

าม "คุณเห็นเธอทำให้ยุ่งเหยิงด้วยตาไห