่งด้วยค

เหลายังไม่ได้เช็ดใ

กล้ามหน้าท

วก็

นหน้าหนีด้วยความเขินอาย “ทำไม

มอย่าง

ังไม่ตื่น เ

ต่ก็ไม่ได้มีท่า

เดิน