ต้นฤดูใบไม้ร่วงนั้นหนาว

บ้านด้วยเท้าที่เ

ที่เป็นของเธอคนเดียว เธอถอดเส

ิวหนังออก เธอจึงปิดน้ำ จากนั้นใช้ฟองน

ที่น่ารังเกียจ

แต่เมื่อเห็นรอยช้ำที่คอในกระจก เธอมองเข้าไปในดวงตาที่แดงก่ำ

ยให้ตัวเองตก

ในกระจก ก่อนจะยกมือข

็ดน้ำตาออกแล้วออกจากห้องน้ำ เป่

ะเบิด เธอรู้ดีว่าไม่ควรจะไปเจอเขาอ

ชื่อเสียงของเหยียนเจินเจิน แม้

ออกจากเมืองหลวงที่ใหญ่โตแล้วพ

ยปีที่ผ่านมาเธอได้รับบ้านสองหลัง แ

นี้ ความกดด

าเช็ดตัวลงและส่งใบลาออกไป

อยู่บนใจได้ถูกยกออกไป แต่เพียงไม่นาน ความว่างเปล่าที่

ิดตา ปล่อยให้อารมณ์ที่กำลังจะร

หนื่อยล้าก็เข้ามา เธอลุกขึ้นไป

ื่อถึงเวลาที่นาฬิกาปล

้วยเสียงโทรศัพท์ที่ดังไม่หยุด เธอเอื้

ัล

ง ผมคื

างไม่พอใจ นั่งตัวตรง

ี่โรงพยาบาล ขอใ

ยงขมวดคิ้ว ไม่ได้ขย

ง "คุณซ่ง คุณรู้จักนิสัยของคุณเหยียนดี ไม่ต้องเอาจ

ซียง

องเตือนคุณว่า บ้านสองหลังที่อยู่ในชื่อของคุณนั้นเป็

ทรศัพท์แน่น

ของคุณยังอยู่ในสถานบำบัดฟื้น

ใจลึกๆ สงบลง "ส่

ูดด้วยท่าทีสุภ

งรู้สึก

จะสาปแช่งเห

ๆ แต่เจ็บปวดจากแผลในกระเพาะอาหารหรืออะ

สาม ห้องตรวจที่สองทางซ้าย ซ่งเซียงออกจากลิฟต์ เงยหน้

ำอย่างไรดีจึงเ

สดีค

พียงคนเดียว เธอเงยหน้าม

่งใช่

ช่

เถอะ ฉันจ

าวกับว่ามีอะไรบางอย่า