เธอ อาจจะเป็นเพราะว่าผมกำลังหลบหลังต้นไม้ใหญ่ที่จริงผมจะเข้าไปหาเธอเลยด้วยซ้ำแต่ผมยังไม่กล้าพอผมเลยส่งหน่วยกล้าตา

ณพั

น์เข้าไปแสร้งถามทางเฉยๆ เพราะผมอยากจะรู้ว่าตอนนี้เธอพักอยู่ที่ไหน หลังจากที่ใบเฟ

สคร

ิดใจยังไงไม่รู้ แต่ตอนนี้เรากำลังแอบตามใบเฟิร์นอยู่เงียบๆ เธอกำลังเดินไปรอรถบัสผมเลยสั่งให้หน่วยกล้าตายของผมตามเธอไปอย่าให้เธอรู้ตัวส่วนตั

ยิ้มแบบเมื่อกี้อี

วักลูกตาผม ผมจะทำงานให้บอสได้ไ

าใหม

้ผม ผมมองเลยไปที่ใบเฟิร์นที่ยืนถือของสามสี่อย่างรอรถบัสด้วยท่าทางที่เคยชินของเธอ ผมเดิน

เพื่อที่ผมจะได้มีเวลากับใบเฟิร์นได้อย่างเต็มที่ ในระหว่างที่ผมกำลังคุยงานผมก็สั่งให้รพีพัฒน์ตามหาใบเฟิร์นทันทีครับ และเลขาขอ

ัน ผมจงใจเลือกโรงแรมใกล้ๆ กับที่ทำงานของใบเฟิร์นครับเพราะตอนนั้นยังไม่รู้ที่อยู่

กขีด ใบเฟิร์นลงจากรถแล้ว ตามมาด้วยรพีพัฒน์ที่เดินตามเธอลงมาอย่างห่างๆ เธอเดินไปเรื่อยๆ เดินเข้าซอยไปอีกนิดหน่อยครับแล้วข้ามไปที่ฝั่งตรงข้า

ันจะทำให้สุขภาพไม่ดีแต่ถ้าดื่มนานๆ ทีก็ไม่เป็นไร ผมพิงแผ่นหลังไปกับเบาะรถยนต์เพื่อรอเลขาคนเก่งของผมได้ทำงานอย่างเ

ธอยิ้ม ได้เห็นเธอหัวเราะกับเพื่อนๆ ของเธอ รอยยิ้มพวกนั้น เสียงหัวเราะเหล่านั้นมันเคยเป็นของผมครับ เธอดูโตขึ้นมากเลยทีเดียวไม่ว่าจะเป็นส่วนสู

ู้ทำไมเหมือนกันนะครับแต่ผมกลับไม่รู้สึกเบื่อเลยสักนิดที่ตามเธอแบบนี้

ครืด

งผมโทรมาครับผ

รับ) น้ำเสียงของรพีพัฒน์ค่อนข้างเป็นกังวล แต่ก็แน่

รหากขึ้นชื่อว่าเป็นมนุษย์ก็มักจะมีควา

ียกสูง

หร่ก็จ

การ ผมรับกระดาษแผ่นนั้นมาอ่าน พร้อมกับคีย์การ์ดที่รพีพัฒน์เอามาได้ ผมจ่ายไปราคาค่อนข้างสูงเลยทีเดียวแต่ก็ช่างมันเถอะครับเงินแค่ไม

ินขึ้นมานั่งข้างคนขับ แต่คนขับอย่างผมกลับเดินลงมาจากรถ

ล

อ บอ

แล้วครับแล้วก้าวขาลงมาจากรถเดินอ้อมหน้ารถแล้วไปประจ

นต่อค

ยุดหนึ่งวัน" ใบหน้าของรพีพัฒน์ด

ึ้นนะครับ ตอนแรกผมก็คิดว่าบอสจะเป็นพวกที่ไม่สนใ

งนี้ช่วยไปดูที่รัฐใกล้เคียงให้ด้วยสิ เผื่อจะ

บอสครั