้งสองข้างอ

งพูดถึงรอย แม้แต

าเคร่งขรึมมาก “เอาล่ะ กลับกันเถอะ เราอย

จนัก เธอลุกขึ้นยืนแล้

ว่างขาของเขา แล้วอ

ผึ้