่าเสวียนก็รีบหนีออกไปจากตรงนั

อดไปเลย！” เสี่ยวเคอกล่าวชมออกมา ขณะนี้บรรยากาศภายในห้องเริ่มคึกคักขึ้น

็ไม่ค่อยดีนัก ขณะที่เขากำลังจะเรียกบอดี้การ์ด ให้มา

วนี้” เขาวางสายก่อนจะเหลือบมองห้องห้าศูนย์หนึ่ง สีหน้าของเขาไม

ะ ถ้าเกิดว่าเจอกันครั้งหน้าแล้วยังมาทำแบบนี้อีกล่

ที่บ้าที่สุดที่เธอเคยทำในชีวิตของเธอ หัวใจของเธอเต้นแรง เต็มไปด้วยความส

ารนอกใจส

ฉันเซ็นหนังสือข้อ

กฎหมาย สามีภรรยาที่แยกกันอยู่มากกว่าสอง

กัน เพราะงั้นเธอไม่ถือว่าเป็นภรรยาของหลิงเ

บ... หย่าเสวียน

้นมาว่า “โอ้พระเจ้า！” เพื่อ

ทบแย่แหน่ะ！” หว่านหยิงที่กำลังจะดื่มไวน

ที่กำลังเหม่อ เธอนั่งยอง ๆ อยู่กับ

ะเป็นคนที่ผู้หญิงทั่วโลกต่างใฝ่ฝันเลยนะ เขาทั้งหล่อทั้งรวย และมีอำนา

นโต๊ะก่อนจะดื่มเพื่อสงบสติอารมณ์ เธอเองก็ร

มตื่นเต้น ก่อนจะมองไปที่เจ้าของวันเกิด เขาก็คือโ

ันที หย่าเสวียนสำลักออกมา โดยไม่รู้ว่าแชมเปญนั้นพุ่งใส่หน้า

่าเธอไม่รอดแล้วแหละ” เขาพูด พ่อของห้วยหมิงเป็นผู้จัดการใหญ่ของบริษัทการเงิน

ย่าเสวียน เธอจูบกับหลิงเฉินงั้นเหรอ หย่าเสวียน ให้ฉันจูบเธ

เปญบนใบหน้าที่ไม่ค่อยจะดีนักของเส

าใส่ หย่าเสวียนก็ขว้างท

ื่อกี้เธอเรียกชื่อฉันรึป่าว” เธอถาม เธอตกใจขึ้น

ก็ไม่ควรจะตื่นเต้นขนาดนี้ไหมหล่ะ？ แม้ว่ามันจะน่าตื่นเต้นมากที่ได้จูบกับหลิงเฉิน แ

！’ หย่าเสวียนตบแขนของเสี่ยวเคอเบาๆเพื่อปลอบเธอ

ุกคนต่างก็มองเธออย่างงง ๆ นี่

ยคนอยากจะมีอะไรกับเขา ทว่าพวกเธอต่างก็โดนเอามาปล่อยไว้ที่ถนนในสภาพเปลือย เพราะงั้นเขาอาจจะ

งออกจากบาร์ไป เพื่อที

เสียแล้ว เธอไม่ไ

กมาจากบาร์ เธอเรียกแ

ี่วิลล่าคืนนี้นะ ไม่งั้น เขาอาจจะคิดว่าฉันเสียใ

พนักพิงเบาะ หัวใจ

ที่แล้วนั้น หลิงเฉินมอบหมายให้อี้จูนดูแลอา

เคยเจอเขาเลยแ

ขายุ่ง และมักจะใช้ช

วกเขามีฐานะที่ต่างกันราวฟ้ากับเหว เพื่อนของพวกเขาก็ไม่เหมือนกัน ถึงแม้

่ก่อนที่เขาจะเสียชีวิต เขาได้มอบมันให้กับหลิงเฉ

ธอก็ไม่รู้ว่าสามีของ

้ง แต่ทุกครั้ง จะมีก็แต่ผู้ช่วยของหลิงเฉินที่มาต้อนรับเธอ ดังนั้นเธอจึงไม่มีโอกาสได้เห็นหน้าสามีของเธอเลยสักครั้ง ครั้งสุดท้ายที่เธอไปที่บริษัท หย่าเสวียนไม่บอกว่าตัวเองเป

เพราะนั่นมันก็นานมากแล้ว แม้ว่าเธอจะรู้จักชื่อของเขาก็ไม่มีประโยชน์ เพราะเธอไม่เคยเห็นภาพเขาในอินเตอร์

พร่ ได้ข่าวว่าในรูปนั้นเขาจับมือนักแสดงหญิงคนหนึ่ง แต่

ั้นก็คือ

ถ้าเขาเซ็นใบหย่าแล้ว เขาก็จะ

ผู้หญิงอยู่ไม่ขาดสาย แต่เขาเกล

ระวนกระวายใจ ‘โอ้พระเจ้า！ ฉันซวยแล้วล่ะ ฉัน

งกับถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อ

อเรียกชื่อฉัน และอาจจะจำฉันไม่ได้

งนั่งเล่นและนึกถึงเหตุหการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดในคืนนี้ “ถ้าเขาจำฉันได้ เขาจะต้องเ

ที่สาม เซคยี่สิบสอง คณะบริหา

นักศึกษาที่สอบเข้ามากว่าสี่สิบคน ส่วนที่เหลืออ

แต่หลิงเฉินเองก็จบการศึกษาจากที่นี่เช่นกัน ดังนั้นก็เลยมีคนจำนวนมากที่อย

่หน้าชั้นเรียน เขาดันแว่นขึ้น ขณะที่กำลังจ้อ

งสือลงบนโต๊ะของเขา เสียงดังกล่าวทำให้นักเรี

ี่นั่งอยู่ด้านในแถวสุดท้าย ยังค

ถึงแม้ว่าผมของเขาจะขาวโพลน ทว่าเสียงของเขายังดีอยู

นหวานอยู่ สายตาของทุกคนต่างจับจ้อ