รับสายที่โทรมา “ฉ

ทนาของทั้งค

ยบุหรี่ของเธอเรืองแสงสีแดงสดตัดกับความมืดในตัวร

ำลังครุ่นคิดว่าวิธีไหนจะได้ผลมาก

สินใจใช้ทั้งสองวิ

นเข้ามายังลานจอดรถ เหยียนเป่ยกับจั้นถิงพร

ยจิ่งซิน กรุ๊ป เพิ่งเปิดตัวไปเมื่อปีที่แล้วในงานอินเตอร์เนชันนอล มอเตอร์ โชว์ เธอเอนตัวพิงเบาะขณะที

งเหยียนเป่ยก็ขึ้นมานั่งประจำที่คนขับ ก

ยชำเลืองมองซ่งชิงเหอ “แผลบนหน้าคุณฉินใช่ฝีมือเธอหรือเป

อย ๆ ดับลง เธอไม่ได้ป

ณไม่ทำแ

กับหล่อนเหมือนจะเบาเกินไป “แค่เตือนเองน่า” เธออธิบาย

สั่งให้ฉันอยู่ห่าง ๆ เหย

น้ามาออกคำสั่งฉัน ทำตัววางก้ามเกินตั

หญิงสาวเดินลงจากรถไป เหยียนเป่ยลดกระจกลงมาพูดว่า “ตอนนี้ทุกคนในเมืองหวยรู้เรื่องที่

ือขึ้นมาโบกให้เขาโดยไม่หันหล

ตชีวากว่าผู

งจากรอชิงเหอเดินเข้าโรงแรมระดั

รงแรมนี้ไว้ก่อนแล้ว ห้องพักที่มีขนาดห้องกว่า 50 ตารางเมตร ราคาเกือ

ักโรงแรมที่มีทั้งรูมเซอร์วิสและบริการซักอบรีด ดีกว่าไปเ

ินเหล้าใส่แก้วให้ตัวเอง ก่อนมานั่งลงหลังหน้าต่างสไตล์ฝรั่งเศส ยามม

ก ซ่งชิงเหอกลั

ี่ยนจากชุดราตรีมาสวมเสื้อผ้

อออกจากโรงแรมราว ๆ สามทุ่ม คนอื่น ๆ คงจะกำลังเตรียมตัวเข

ประตูวิลล่าหลังโต เธอวางมือบนลูกกรงทองสัมฤท

ดยรอบ ลานไม้ดอกไม้ประดับสวยงาม ต้นไม้และพุ่มไม้ถูกตัดแต่งดูแลเป็นอย่างดี ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าภายในตัวบ้านยังถ

นที่เธอจะหยิบโทรศัพท์ออกมากดหมายเลขโทรออก “สวัสดีค

เป็นพ่อบ้านส่วนตัวของเขา เขาเห็นจั้นถิงมาตั้ง

อ ลุงโจวก็เงียบไปพักหนึ

ไหมคะ？ ขอบคุณล่วงหน้านะคะลุงโจว” ทัศนคติของเธอที่มีต่อพ่อบ้านเฒ่าเต็มไปด้วยความเคารพเช่นแต่ก่อ

งไว้ “ขอโทษด้วยครับคุณชิงเหอ แต่ผมต้องขอ

้” เธอพูดอ

งซิน

พร้อมการประดับตกแต่งที่หรูหรา มีโต๊ะไม้สีเทาเข้มที่ซ่อ

ตาป้องกันรังสีบลูเรย์ ดวงตากำลังจดจ่อกับเอกสารในมือ พอได้ยินเสีย

ทายผู้เป็นนายเสร็จ พ่อบ้านผู้ซื

้รับคำตอบ “คุณชิงเหอครับ คุณจ

เสียงไร้ความรู้สึก ราวกับเป็นหุ่นยนต์ที่ทำ

นไม่มีค่าพอ！

มขื่น “อย่างไงก็

กลับกันลุงโจวเอ่ยขึ้นมาว่า “คุณไม่ค

ห้ซ่งชิงเหอถึ

า แต่เธอไม่คาดคิดว่า แม้แต่พ่อบ้

่หน้าประตู จ้องมองไป

พวกเขาย้ายเข้ามาอยู่ จั้นถิงก็ขึ้นไปนอนห้องนั้นเพียงไม่ก

ต็มไปด้วยน้ำตา ใช่แล้ว สถานที่แห่งนี้เคยเป็นดั่งสวรรค์

องชิงเหอ เสียงเรียกแม่ของลูกชายซึ่งอายุเพียงไม่ก

้วิธีพูดว่า “พ่อ” ด้วย แต่เขาคุ้นเคยกับคำว่า “แม่” ม

ยงวันละสามถึงสี่ชั่วโมง นอกจากนี้ การแต่งงานของทั้งคู่ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะความ

ความทรงจำของชิงเหอ เสียงหัวเราะที่น

ะนั้น ก่อนเขาจะมีโอกาสใช้ชีวิตภายนอกรั้วนี้ เขากลับต้องจา

ฉีกออกเป็นชิ้น ๆ ด้วยกรงเล็บที่มองไม่เห็นของมารร้าย ทุกครั้

ละออกไปทำงาน พลเมืองสูงอายุต่างมารวมตัวกันออกกำลังกายในสวนสาธารณะของชุมชน ฝึกไทเก๊ก หรือเต้นรำกันเป็นกลุ่ม พ่อแม่ค่อย ๆ ปลุกลูก ๆ ให้ตื่น

มาเปิดระหว่างทางไปยิม มีข้อความหนึ่งจากลุงโจว “คุณจั้นถิง

บเฉยไร้ซึ่งอารมณ์อันใดทั้งสิ้น เขากดเข้

อความจากลุงโจว “คุณจั้นถิงครับ เจ้าหน้าที่สุสานเราไ