ตอบแทนค

มะค่อยๆสงบลง สายลมแรงหายไปในที่ส

ี่โหมกระหน่ำอยู่ภายนอกค่อยๆ สงบลง เกล็ดหิมะที่เคยปลิวว่อนเริ่มลดน้อยลง บรรยากาศเริ่มเ

เข้ามาในร่างกายของเธออย่างสุดกำลัง ก่อนที่ความสุขสมจะพุ่งเข้าสู่จุดสูงสุด ร

์และคีรินอย่างอ่อนระทวย เธอหลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้ความรู

ญิง อุอินะ สั่งเสียงแผ่ว พยา

าๆ พวกเขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความปรารถนาที่ยังคงค้างคาอยู่ในตัวพวกเขายังคงไม่มอดดับ และพวกเขาก

ุมหนาๆ ลงมาคลุมเรียวขาอย่างเรียบร้อย เธอรู้สึกถึงความเย็

เธอเดินไปขึ้นม้าสีขาวปลอดอย่างสง่างาม ไทม์และคีรินจัดแจงเสื้อผ้าของตนเอง ส

ินทางเป็นไปอย่างยากลำบาก ทาสทั้งสองคนต้องใช้ไม้เท้าเขี่ยหิมะที่ปกคล

ยู่ท่ามกลางความหนาวเย็น แสดงถึงพลังชีวิตที่น่าอัศจรรย์ ท่านหญิง อุอินะ และ

ยู่ข้างๆ พวกเขาดูเหนื่อยล้า แต่แววตาของพวกเขายังคงเต็มไปด้วยความปรารถน

เกงออกสิ" ท่านห

บทำตามคำสั่ง พวกเขาถอดกางเกงออก เผยให้เห็นแท่งเอ็น

งเธอกำรอบแท่งเอ็นของไทม์ส่วนมือขวาของเธอก็กำรอบแท่งเอ็นของคีรินเ

เสียวซ่านตรงแก่นกายแล่นไปทั่วร่างกำยำ พวกเขาครางต่ำๆ

้ามองสองหนุ่มที่มีบุญคุณกับเธอ จะเรียกว่าพว

รับ" ไทม์ต

เพราะมือท่านได้เ

องหนุ่มด้วยมือซ้ายและขวา เธอรีบเร่งเพร

แรงขึ้นอีกนิด โอ๊ะ! โอ๊ย! สองทาสเอวกระตุก ยื

งกระฉูดออกมา ราดรดลงบนพื้นหิมะสีขาวบริสุทธิ์อย

ปแล้ว ทิ้งไว้เพียงแสงสลัวๆ จากตะเกียงที่เริ่มส่องสว่างทั่วบริเวณปราสาท ท่านหญิง อุอินะ เดินตรงไ

ียกสามีด้วยน้ำเสียงที่อ่อนล้

ป็นอย่างไรบ้าง ได้สมุนไพรมาครบไหม พร้อมรักษาคนรึยัง

วเจ้าค่ะ แต่ มีเรื่องบางอย่างที่อยากร

ต่การลื่นล้ม หิมะที่ตกหนัก ความหนาวเย็นที่กัดกินร่างกาย ไปจนถึงการที่เธอสั่งให้ไทม์และคีริน

งตาของเขาจับจ้องมาที่ท่านหญิง อุอินะ อย่างไม่ละ เมื

หญิงคาดไว้มาก "พี่เข้าใจดี หากเจ้าไม่ทำเช่นนั้น เจ้าคงแข็งตายคาพายุหิมะไปแล้ว และชาว

าดใจ แววตาของท่านเต็มไปด้วยความเข้าใจอย่างล

นไพรยังเรือนครัว พร้อมทั้งทาสหญิงที่คอยช่วยเหลืออีกยี่สิ

เขาทั้งสองหมอบกราบลงกับพื้นอย่างนอบน้อม ดวง

้อย... ขอโทษที่ล่วงเกินท่านหญิ

หน้า "พวกข้าน้

้วยแววตาที่หนักแน่น "พ

ค่อยๆ ลุกขึ้

น้าและลับหลัง" ท่านมิวะกล

ะสละชีวิตแทนนายได้ ค

ร ถือเป็นสิทธิ์ขาด คำสั่งของ

งที่เกิดขึ้นในป่าหรือต่อจากนี้ต้องเก็บรักษาควา

หมอบกราบลงกั

กอย่างที่นายท่านและท่านหญิงสั่งขอรับ!" เสียงของพวกเขาทั้งสองดั