กลา

มเรามาเรื่อยๆ ปกติฉันจะโทรหาวาคีนเพื่อจะไปกินข้าวกลางวันด้วยกัน แต่ว่าวันนี้ฉันไม่ได้โทร ไม่ใช่ว่าอยากจะประชดประชันอะไรวาคีนหรอกนะคะแต่เพ

เราจะเอายังไ

ิทยาของสัตว์ต่างๆ ที่ไม่ใช่แค่น้องหมาน้องแมวแล้ว แ

เสนอมาวิชานี้เป็นวิชาที่จับกลุ่มกับพี่ปีสี่ด้วยซึ่งใน

็นปลาหางนกยูงด

รใต้ตึกคณะของฉัน พี่เก้ากับพี่เชนอาสาไปซื้อข้าวมาให้สาวๆ ส่วนฉันกับยัยลลินอาสาไปซื้อน้ำ เมื่อซ

่ะ

ปากทำให้ข้าวที่อยู่ในช้อนกระเด็นไปโดนยัยโรสลิน เพราะฉันนั่งอยู่ตรงกลาง วาคีนละสายตาจากหน้าของฉั

หากูเพราะมาแดกข้า

้องคุยงานกลุ่ม

กูแค่หนึ่งนาทีมึง

คอตั้ง พยายามบิดข้อมือที่เขาจับฉันเอาไว้จนแน่นเพราะมันเจ็บ วาคีนจ้องตาฉันกลับ เขากระชากร่า

ละมีอีกหลายคนที่มองมาทางเราทั้งสองคน ฉันพยายามเดินตามวาคีนให้ทันเพราะหากไม่ทันเขาฉันต้

็นอะไร

รู้ออกมา ฉันได้แต่ยืนนิ่งๆ ให้วาคีนโอบกอดฉันเอาไว้ ฉันรับรู้ได้ว่าร่างกายของเขากำลังสั่

ค่คุยงานกลุ่มเ

ึงมากนะ

ะประคองใบหน้าของฉันแล้วแนบริมฝีปากคู่สวยของเขาลงมาที่ริมฝีปากบางของฉัน ลมหายใจอุ่นของวาคีนเป่ารดล

อะไรร

มึงไปนั่งแดกข้า

แค่ทำงานกลุ่มร่วมกันเท่า

งด้านใน วาคีนพาฉันออกมาทานข้าวด้านนอกมหา'ลัย ฉันต้องส่งข้อความบอกเพื่

กกิน

ได้ วาคีนอ

ึง ได

ลางวันอย

่อยู่แถวๆ มหา'ลัย เราสองคนสั่งเมนูต่างๆ มากินอย่างไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ วาคีนนั่งอยู่ฝั่งเดียวกันก

านั่งคล้องคอกันอยู่ ฉันมองผู้หญิงคนนั้นไม่ต่างจากที่เธ

ค่ะพี่ใ

ีนเองก็นิ่งทำราวกับไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้เหมือนกัน เขายังคงม้วนผมฉันเล

้นอายไป

แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร ไม่นานนักอาหารก็มาเสิร์ฟ เราสองคนกินข้

ึงเลิกก่อนกูไปร

อ

กูไม่ได้ยุ

นรักวา

ล้ว ก

เข้าห้องเรียนของฉัน ฉันเดินไปนั่งประจำที่ของฉันที่อยู่ร

ภัยดีใช

เลยนะ" ยัยโรสลินเสริมอีก ฉ

หน้าให้เป็นคำตอบก็ใครมันจะไปแฮปปี้ได้ละนั่งกิ

่ต่างจากโรสลินหรอกที่เป็นห่วงฉันเหมือนกัน ทั้งสองคนเป็นเพื่อนสนิทของฉัน และทุกครั้งที่ฉันม

ีกสักตั้งน่ะ พ