กลับตำหนักอีกเพคะ ทรงลืมแล้วหรื

้องทรงงานเสียอีก ฮองเฮาฟางหรงพยักหน้าให้นางกำนัลวางถาดของว่า

็ยามไฮ่( 21.00 - 22.59) แล้วหรือ?" จ้าวตี๋เฟยรีบลุกขึ้นย่อกายทำความเคารพพร

ด้วยความยินดี ความอ่อนโยนของจ้

้อย่างไรกัน" รอยยิ้มของฮองเฮาเจิดจ้าออกมาด้วยความยินดีอย่างปิดไม่มิด เห็น

มไม่ประสา ไม่ใช่ว่าในตำหนักบูรพาก็มีอนุจากตระกูลขุนนางอีกไม่

ปรียบเทียบกับอนุเหล่านั้นเชียว ลูกจะต้องปกป้องน้องจากเหล่าอนุพวกนั้นเข้าใจหรือไม่ อย่าได้ปล่อยให้ผู้ใดมารังแกน้องได้อย่างเด็ดขาด เจ

ป็นฮองเฮาในกาลข้างหน้า ถึงแม้จะไม่ได้มีการหมั้นหมายเป็นเรื่องเป็นราว

เป็นองค์หญิงของแคว้นซีจิ้ง เช่นนั้นแล้วจะไม่มีผู้ใดรู้ได้อย่างกัน? ทว่าจ้า

ฤกษ์เล่า" จ้าวฝูหมิงเห็นด้วยกับฮองเฮาฟางหรง อย่างไรงานตรงนี้ก็

ยงเซียงเป็นพระชายาเอกของลูกหรือ?" จ้าวตี๋เฟยเห็นใบหน้าของพระม

งแต่งอยู่ดีมิใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ" จ้าวฟางหรงพลันใบหน้าเศร้าลง ถึงแม้พระองค์จะทรงชื่นชอบหยา

ท้จริง เฟยเอ๋อร์ลูกก็รู

การแต่งงานครั้งนี้ลูกมิได้ขัดข้องอันใด เพราะถึงอย่างไรวันข้างหน้าลูกก็ต้องมีพระชายาในสักวันอยู่แล้ว ลูกย่อมดีใจที่เสด็จแม่เลือกคนที่เหมาะสมให้กับลูก ลูกยินดีพ่ะย่ะค่ะ ลูกอยากจะบอกเสด็จแม่

่ตรงต้นขา นางอ้าปากจะพูดทว่าก็ไม่มีคำพูดใดหลุดออก

กไม่มีสิ่งใดแล้วลูกคงต้องขอตัว หลังเสร็จงานมงคล

ั้นเจ้าก็กล

ฮาฟางหรงมองดูแผ่นหลังเหยียดตรงที่เดินออกไปอย่างสง่าสมกับการเป็นรัชทายาทของแคว้นซีจิ้ง ถึงแ

สิ่งที่ลูกพูดมาบีบหัวใจหม่อมฉันเหลือเกิน เหตุใดเรื่องเช่นนี้จะต้องเกิดขึ้นกับเขาด้วย ซุนเอ๋อร์กับซานเอ๋อร์ต่างก็มีใจต่อกัน และเฟยเอ๋อร์

งหลินเอ๋อร์สิไม่ใช่ว่าตอนแรกร้องไห้ไม่อยากแต่ง ตอนนี้เป็นอย่างไรล่ะ ไม่ยอมห่างจากสวามีนางแม้แต่ครึ่งก้าวเจ้าอย่าคิดมากไปเลยเรื่องเหล่านี้เราผู้เป็นบิดามารดาย่อมเลือกสิ่ง

ักผ่อนที่ตำหนักของนาง ฮ่องเต้จ้าวฝูหมิงรู้ดีว่าบุตรชายหาได้มีใจต่อสตรีที่มารดาเลือก สำหรับจ้าวตี๋เฟยแล