บบไร้ทิศทาง แรงลมหมุนวนรอบตัวเธอช่วยเป็นเกราะกำบังจากทุกสิ่ง ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเธอจ้อง

คเท่านั้น ที่จะมีความสามารถในการควบคุมด

บตัวแปรเปลี่ยน เสียงพูดค

กาอิลเดินมาข้าง ๆ

ูดลมหายใจลึกก่อนจะยืดหลัง แม้พลังกายเริ่มถดถอย แต่จ

ข็งกว้างพอสำหรับเหล่าไซทอบปีนขึ้นขึ้นไปบนช่องหลังคา “กาอิลรี

งสุภาพ “ผมคงปล่อยให้คุณขโมยสินค้า

ทำให้พลังเวทที่ควบคุมเลยพลอยขาดช่วงจนเธอต้องตั้งสติและควบ

ที่นิ่งไป “คุ

คุกรุ่นในใจกลับเดือดพล่าน เธอหันมามองชายหนุ่มชุดสีขาวเบื้องล่าง ส

ถอะ!” เธอเผยมือออก ร่ายเวทให้กองดินและฝุ่นพุ่งลงมาถล่มใส่เขาเต็ม

ุกสิ่ง แต่แทนที่จะได้ยินเสียงร้องด้วยความเจ็

ี้เล่นด้

ี่เดิมอย่างไร้รอยขีดข่วน ดินที่เธอใช้โจมตีเ

ือออกไป ละอองน้ำจากดินที่เธอสร้างถูกดึงมารวมตัวกัน

องมองด้วยความตกใจ ขณะเดียวกันก็รู้ส

มันก็สลายกลายเป็นฝุ่นผงอีกครั้ง หญิงสาวและเหล่าไซทอบบ

ที่ตกลงมา เธอกัดฟันแน่น ‘พล

องเธอผ่านหมวกที่บดบังใบหน้า ก่อนจะพูดเสียงนุ่มราวกับกระซิบ

มตกใจ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเธอฉายแววสับสนผสมค

นทุกความพยายามของเธอ เขาคว้ามือของเธอขึ้นมาอย่างไม่ให้ตั้งตัว ก่อนที่นีรุณจะทันดึงมื

มองลอดผ่านม่านขาวที่บดบังใบหน้าเขา แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็นเพียงเงาราง ๆ น้ำในมือถูกสะบัดเบา

!” เสียงของกาอิลดังขึ้นพร้อ

เห็นช่องว่างบนหลังคาเริ่มหดตัวลงอย่างรวดเร็ว “บ้าเอ้ย

เพื่อขังพวกเรา” เสียงของเ

กขึ้นแตะริมฝีปากผ่านม่านขาว “ชู่ว์… เพี

นีรุณตะโกนตอบกลับเสียงดัง ดว

ณชะงัก ไซทอบสีม่วงตัวเมือกเริ่มคืบคลานออกมา แขนของ

แพงทรายสีทองปรากฏขึ้นล้อมรอบเหล่าไซทอบที่เหลือ แต่ยังไม่ทันที่จะได้ตั้งตัว มีดนับ

เมื่อไหร่” เสียงของชายหนุ่ม

ิ่มมากขึ้นอย่างต่อเนื่อง กำแพงเวทเริ่มเกิดรอยร้าวเป็นเส้นบาง ๆ ทุกครั้งที่มีดกระทบ เธอ

ธอกัดริมฝีปากแน่น เหงื

ยตรงมาที่เธอ ร่างโทรลล์ตัวใหญ่แทรกตัวมายืนบังหน้าของเธอ

ษาแผลของเขา ละอองเวทสีเหลืองหมุนเวียนอยู่บริเวณบาดแผล แต่แล้วมือใหญ่ของเ

” เขาเอ่ยเบา ๆ ก่อนที่เปลือกตาหนาจะค่

ขาด้วยมืออันสั่นเครือด้วยค

เอง เขาพยายามฟื้นลืมตาแล้ว

าวกับมีอะไรกำลังบดขยี้ เธอพยายามร่ายเวทรักษาแต่ทำเท่าไรเขาก็ไม่มีสัญญาณตอบสนอง เธอได้แต่นั่

งมาจากทางด้านหลังทำให้เธอตื่นตัวอีกครั้ง เธอหัน

องเธอเริ่มจะพยุงตัวเองให้ยืนแทบไม่ไหว ความกลัวที่เริ่มกัดกร่อนอยู่ในส่วนลึกของใจ แต่เมื่อมองก

กว้าง แสงสว่างที่แทรกสอดเข้ามา นีรุณหันไปมองและเพียงเห็นเงาราง ๆ ก็รู้ทันทีว่าใคร

ตนเอง ความเหนื่อยล้าผสมความกังวลบนใบหน้

รวมพลังเวทเฮือกสุดท้าย เธอผลักดันเหล่าไซทอบขึ้นไปหาม

ลับถูกชายหนุ่มดึงกระชากเข้าหาอ

ขู่ด้วยท่าทีมาดมั่น “ทหารของฉันอยู่ตรงนั้น! คุณคิดดี ๆ ก่

ี่ใคร ๆ กล่าวขวัญถึง… แค่เท่านี้เองเหรอครับ?” น้ำเสี

ถูกเขาปล่อยทิ้งลงกับพื้น ดวงตา

ช้ปลายเท้าสะกิดเธอไปมา เมื่อเห็นว่าเธอหมดสติไปแล้ว เขาค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้ ๆ เลื่อนปลายนิ้วห

ยหนุ่ม “หมากกระดานนี้คุณแพ้แล้วค่ะ” กริชเล่มเล็ก

ามรู้สึกที่หลากหลาย แต่ในพริบตานั้นเขากลับผละเธอออกอย่างแรง ร่างของเขาซวนเซเล็กน้อย ผ้าคลุมสีขาวพลิ้วไปตามแร

ทางที่คุกคาม เธอมองรอยเลือดที่ไหลจากแผลของเขาเปรอะเปื้อนฝ่ามือขอ

สายตาของเขากลับไม่ยอมหลุดออกจากดวงตาของนีรุณ เขาเงียบไปในค