ที

นไปเปลี่ยนชุดและรีบออกมากินข้าว เขาไม่ได้กลับจวนมาหลายวันเพราะติดภาร

ในจวน ไม่แม้แต่จะยกอาหารตรงหน้าขึ้น

อนที่หยางพ่านชุนจะย้ายเข้าจวนเจ้

่ขอรับ” คิ้วของเจ้า

ออกมาต้อนรับเพราะไม่อยู่ มือแกร่งก็เอื้อมออกไปหยิบถ้วยข

้นายท่านอยู่ที่ห้อง ฮูหยินบอกว่าท่านเจ้าเมืองจ

อนจะปัดมือส่ง ๆ ราวกั

างที่อยากกินเลยแม้แต่นิด ก่อนหน้านี้ตอนที่ไม่กลับจวนก็รู

กสารถูกวางเอาไว้ให้เห็นอย่างชัดเจน เขาเดินตรงไปหยิบจดหมายที่คาดว่าจะเป็นของภรรยา แต่เมื

างมาก ส่วนจดหมายของคนที่พยายามจะหย่าขาดจากเขาอย่างหลี่อ้ายเฉินก็ไม่ได้บอกอะไรชัดเจน

สึกที่ผสมผสานระหว่างความตื่นเต้นและความหวัง นางก้าวเดินไปตามถนนในเมืองที่ยังคงคึกคัก ม

หลี่อ้ายเฉินยืนอยู่หน้าประตูจวน หัวใจเต้นแรง นางยกมือขึ้นเคาะประตูเบา ๆ สองสามครั้ง เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากภายใน และประตูเปิ

โล่งใจที่กล้าเดินออกมาจากอนาคตที่ต้องเจ็บปวดและหวาดกลัว ในขณะเดีย

เรือนหลัก เผยให้เห็นใ

่" บิดาของนางพูดด้วยน้ำเสียง

ก้าวเข้าไปในอ้อมกอดของบิดา น้ำตาเริ่มไหลพรากลงมาจากดวงตาของนาง

ัวทำให้นางรู้สึกถึงความปลอดภัยที่ไม่เคยมีในจวนของหยางพ่านชุน นางมองไปรอบ ๆ ห้อ

าที่นั่งทำงานเย็บปักอยู่ มารดาของนางเงยหน้

อ้ายเฉินพูดพร้อมกับสะอื้นไห้ในอ้อมกอด

่ได้พบกันเกือบปี แต่สำหรับผู้เป็นแม่นั้นมันช่างนานนับสิบปีเลยก็ว่าได้ หลี่อ้ายเฉินหยุ

วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความยินดีและค