ต็มอิ่มหรือ เหตุใดวั

ดเตรียมอาหารเช้า ในขณะที่ลู่ซิงเหยียนก้ม ๆ เงย ๆ อ

สารพัดอย่างที่นางสามารถทำได้ เพื่อแลกกับการห่อมื้อกลางวันไปให้มารดาที่บ้าน ด

ึมพำ ใต้ขอบตาดำคล้ำ สีหน้าไม่สบอารมณ์เมื่อนึก

ช่วงเจียงหลางในครัวเอ่ยพร้อมกับอ้าปากหาวเสียงดัง เขาเป็นชายหนุ่

อ” ลู่ซิงเหยียนถามอย่างไม่ใส่ใ

้หลับไม่นอนเพราะทหารยามเฝ้าตรวจตราค้นหาทุกซอกทุกมุม กระทั่งเช้าวันนี้ก็ยังไม่สา

จะสามารถรอดพ้นหูตาของหัวหน้าเจี้ยนแอบเข้ามาขโมยของถึงห้องหนังสือท่านเจ้าเมืองแล้

งโมโหอาละวาดจนแม้แต่หัวหน้าเจี้ยนยังเข้าหน้าไม่ติด สิ่งของที่ถูกขโมยไปคงจะส

้ทำงานที่นี่ต่อไป มีเงินรักษาและเลี้ยงดูมารดาก็พอแล้ว” ลู่ซิงเหยียนรีบบอกปัด

งถูกตีแตกและยึดครองไปเกือบหมด นอกจากหยางซูมีเพียงไม่กี่เมืองที่ยังคงปลอดภัยไร้กังวล ทว่าหนนี้ผู้ที่นำทัพหลักเข้าโจมตีแคว้นฉีก็คือ เซียนเฉิงอ๋อง ว่ากันว่าคนผู้นี้เก่งกาจม

มือแค

างหน้าตา การพูดจาดูแตกต่างจากชาวแคว้นฉีจริง ๆ ทั้งยังมีลักษณะบางอย่างที่โดดเด่นเหนือคนทั่ว ๆ

นจวนเจ้าเมืองเพื่อสิ่งใดกัน”

ั้งรับ อีกทั้งยังมีการป้องกันอันแข็งแกร่ง แต่หากจะบุกโจมตีเข้าจริง ๆ อย่างไรก็ไม

กกว่าจึงเข้าใจเหตุผลในข้อนี้ดี ดังนั้นเขาจึงหัวเรา

คว้นเว่ยส่งกองทัพบุกมาโจมตีหลายต่อหลายครั้งแต่ก็ไม่สามารถผ่านเข้ามาได้ ท่านเจ้าเมืองหลิวลี่ซือกับราชเลขาหลิวต้วนที่คอยถวายการรับใช้อยู่ข

ะนอกยังแข็งแกร่งประดุจปราการหิน หากคิดจะบุกโจมตีเข้ามาคงต้องวางกลยุทธ์เป็นอย่างด

้ตั้งแต่เจ้าเมืองคนก่อน กระทั่งหลิวลี่ซือเข้ามารับตำแหน่

ๆ อีกทั้งบุตรสาวของท่านเจ้าเมืองก็ถูกแต่งตั้งเป็นท่านหญิง ศักดิ์ฐานะสูงส่งเทียบเท่าองค์หญิงพระองค์หนึ่

ีก่อ

็มีบางสิ่งติดอยู่ในใจ คล้ายกับว่า...มีอะไรบางอย

แรกท่านเจ้าเมืองเป็นเพียงขุนนางขั้นยศธรรมดา ๆ เท่านั้น ยามนี้นอกจากศักดิ์ฐานะสูงขึ้น

ขึ้นอาจเป็นฝีมือของพวกเขาก็ได้” ลู่ซิงเหยียนนึกถึงผู้ติดตามของแขกเมื่อ

้าเคยเห็นเขาสองสามครั้ง เป็นคนค่อนข้างระวังตัวมาก

มื่อห้าปีก่อนหนานกัวอ๋องพ่ายแพ้ให้กับแม่ทัพใหญ่หลี่ พวกเขาก็ปิดเขตชายแดนเงียบ อา

เรา สิ่งใดถูกขโมยไปก็ช่างเถิด หากเตรียมมื้อเช้าไม่ทั

็เร่งมือเข้าเถิด” เจียงหลางกล่าว

้ามาใกล้ก่อนจะกระซิบกระ

องดูสหายอย่างแปลกใจก่อนจ

วันนี้เจ้าจะไม่กล

วามว่า