้สึกได

นพักเที่ยง แล้วได้ยินพวกเขาถามกันว่ามื้อนี้เป็นฝีมือขอ

ยู่ใกล้ๆ พวกเขาก็อุบอิบบอกขอโทษ ก่

าว แล้วระบายต่

กิดมาเป็นลูกแม่ค้าในตลาด

จนโต แล้วจะมีเวลาที่ไหนมาทำงานกั

แสดงว่าหนูเป็นคนไม่เอาไหนจริงๆ ไม่ว่าจะเ

่ได้มีแค่นี้ เดี๋ยวห

งมันรอนานไ

รื่อยๆ นี่แหละ แล้วไม่ต้องกลับไปอยู่บ้านแ

ลง หล่อนเผลอยกมือ

ที่จิณณากลับมาจากกรุงเทพฯ ด้วยหวังจะตั้งหลักอยู่

จึงทำให้หล่อนผล็อยหลับ แล้วมารู้สึกตัวตื่นเมื่อพ่อเลี้ยงพยายามลวนลาม จิณณาตกใจ หล่อนสู้เต็มแรงเพื่อเอาตัวให้รอด แล้วเป็นจัง

ขณะฟังคำปลิ้นปล้อนของพ่อเลี้ยงที่บอกว

ูดอะไรสักคำ เพราะรู้สึกตื้อในอก

ตัวที่มีกระเป๋าเดินทางใบใหญ่พร้อมกับเป้สะพายหล

ยไม่ปิดบัง เพราะต้องการใครสักคนมาแบ่งปันความเจ็บช้ำที่ต้องเผช

บอกไว้ไม่ใช่หรือว่าหนูจิณอยู่ที

ิณณาบอกเสียงอ่อย แล้วได้ยินเสียงเด

ิณ วันหน้าอาจารย์พริกอาจมา

าจารย์พริกเป็นแฟน

ู้ตัวเองว่าทำไมถึงรู้สึกอย่างนี้ แต่แล้วก็ไม่ทันได้ตั้งตัว ไม่ทันได้ปรับอารมณ์ พลันต้อ

งอย่างต้องการให้ทุกคนในนั้นรู้ตัว แล้วก็ได้ผ

งก็ผละไปสาละวนอยู่กับงาน โดยที่เขาก็ไม่รู้ว่านั่

างอวบอิ่มผิวขาวผ่องที่ตั้งสมญานามให้ว่า ‘ขนุ

าคุยกั

ะสบตาหล่อนอยู่หลายวิ

บมือตัวเองไว้แน่น ภาพเมื่อครู่ซ้อนท

จิณณาก็สรุปความได้ว่าตัวเองไม่เป็นที่ต้องการของเจ้าของบ้

ทำให้ความรู้สึกของจิณณาดิ่งเ

ูงใหญ่ที่เดินออกไปทางหน้าบ้านแล้วหย่อนกายนั่งบนเก้

อว์เบอร์รีได้ วันนี้ช่วงเช้าดิฉันไปดูเขาทำงา

งเธอ? พ

ทำให้ความมั่นใจที่มีเพียงน้อยน

ย่างไม่สงวนท่าที แล้ว

พื่อแลกกับที่อยู่และค่าอาหารที่นี่อีกสักระยะ ดิ

ทิตย์กลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ แล้วสายตาก็เผลอกวาด

ีกทาง เพราะไ

ิฉ

ค

ายหนุ่มก็หัวเราะออกมาเต็มเสียง หญิงสาวยิ่งงุนงงเข้