ห้าโมงเย็น มันคงเป็นฝนราชการสินะ

ล่ะทีนี้ ไม่ได

นร่วมงานของนลินี หล่อนหันไปมองเพื่อนที่ตีหน้า

นไปส่งปานที่ป้ายรถเมล์

วันนี้คุณแต๊งจะไปส่งเธอใช่ไหม ฉันเจอเขาที่หน้าลิฟต์เมื่อช่ว

พูดมากกว่า ปานวาดคงรีบกลับบ้าน เพราะเจ้าตัวมีลูกชายวัยขวบเศษที่จ้างเพื่อนบ้านเล

ฝนตกอย่างนี้ กว่าจะหยุดก็คงอีกนาน ถ้าขืนวิ่

ปานวาดยิ้ม สีหน้าป

ง แล้วเธอ

่มือก็ยื่นไปรับร่ม

าไปเถอะ พรุ่งนี้

ณแต๊งอยู่ทั้งคน ไม่จำเป็นต้องใช้ร่มหรอก แค่บอกให้เขาเข้าไป

ลงในกระเป๋าสะพาย เมื่อเสร็จก็จ้ำเท้า

งได้ยินเสียงหัวเราะคิก หล่อนจึงรู

ากยืมร่มของพี่ครีมไปใช้ ทำยังกับคนอื่นพกร่มคนละ 2-3 คัน ทีตัวเองไม่เตรียมมา

ินเข้ามันจะไม่ดี พี่รอจนฝนซาไ

แล้ว เราไปด้วยกันไหม พี่ครีมจะให้มุก

เหมือนปานวาด นั่นก็คือหล่อนยังมีผู้ชายที่ชื่อแต๊งคอยรับส่งอยู่.

เดี๋ยวจะมืดเสียก่อน ฝนตกอากาศครึ

าตัวเพราะห่วงใย อีกทั้งเห็นว่าร่มคันเล็กๆ คันเดียวแทบจะกันฝนให้เจ้า

ลือหล่อนเพียงคนเดียว นลินีเปิดไฟในห้องทำงานจนสว่างจ้า อย่างน

นหยุดสักที เพราะหล่อนนั่งรออยู่อย่างนี้เกินครึ่งชั่วโมงแ

บแม่ที่อยู่คนละทวีป แม่เป็นห่วงเขา กลัวว่าเขาจะไม่ได้รับการ

ะอยู่ที่เมืองไทยของเขา แม่คาดเดาไม่ผิด แต่มันเป็นจริงแค่เพียงครึ่งเดียว เพราะถึงแม้เขาจะถ

บบ้านได้ก็ค่ำมืด เพราะงานกำลังขยายตัว แม่ก็ได้คุณตานี่แหละที่กลับบ้านเร็วเพื่อคอยป้อนนมและอุ้มกล่อมวิน จนวินเองก็ติดมือคุณตาไปเลย...ตอนวินอ

อถือยังคงสุกสกาวเมื่อพูดถึงความหลัง...ดูเ

า เพราะถึงยังไงเขาก็เป็นคนที่แม่รักม

ึงแม้เรื่องเล่าของแม่จะไม่เหลือ

สียงตะโกนไล่ตามหลังเมื่อแม่อุ้มน้องสาวและจูงเขาที่เพิ่งตื่นงัวเงียให้

ครับคุณตา ผมที่เป็นลูกของพ่อกับแม่ แถมยังนั่

ปรอบห้องทำงานโอ่โถงที่เขาเข้ามา