ัดเชียงรายมาตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัย ในตอนนั้นเธอกับนิสานอนกอดกันกลมอยู่ในหอพักตามประสานักศึกษาต่างถิ่นที่ไม่คุ้นกับอากาศหนาว แต่ตอ

กอดหน่อยค่ะ แม่หนา

ปหาเจ้าตัวน้อยจึงผละจากโต๊ะตัวเตี้ยที่ยืนเ

ปี่ยมด้วยความรักและไว้วางใจ มันเป็นความรักที่บริสุทธิ์เหลือเกิน ชีวาพรไม่เค

แม่กอดหนูแ

แต่เจ้าตัวกลมกลับหัวเราะเอิ๊กอ๊ากอย่างชอบใจ ยกลำแขนเล

แก้มน้องพร้

ห้มาหาด้วยหวังจะกอดลูกให้อยู่นิ่งๆ แล้วกล่อมให้เข้านอน แต่น้องพร้อมกลับคิดว่าแม่

ิ๊ก

อกจากใบหน้า ชีวาพรคว้าร่างกลมมากอดรัดอย่างมันเขี้ยว ลูกก็ดิ้นหนีอย่างสนุกสนาน แต่พอเธอหยุด

นะคะ ตอนนี้ดึกแล้

บหนี ชีวาพรจึงต้องลุกจากที่นอน แล้วยกร่างกลมกลับไปท

ากล่อมแม่หน่อยค่ะ มาให

รื่องหรือเปล่า แต่ลูกขยับ

นนอนกันตั้งแต่เช้า แล้วไป

ห้ลูกผ่อนคลายและสบายตัว ซึ่งไม่ถึงนาที เด็ก

ร้านกาแฟที่อยู่ตรงหัวมุมถนน ซึ่งเจ้าของร้านเปิดร้านพ

ตั้งแต่เช้า หรือนอ

ม่รู้ไปคึกอะไรมา แต่พอฟ้าสว่างก็เป็นอย่างที่เห็นนี่แหละ ฉันเป

้ชีวาพรรับน้ำหนักนานๆ ไม่ไหว เธอจึงเลือกใช้รถเข็นในก

สามสิบกล่องที่จะส่งให้ลูกค้าตอนเที่ยงไว้แล้วนะ ที่เหลือเธอทำต่อเอง เดี๋

ดี๋ยวทางนี้ฉ

พรมองตามหลังเพื่อน แล้วขมวดคิ้วสงสัย...ไม่รู้ว่าเจ้

ี่ว่างพอสำหรับวางคอกกั้นให้น้องพร้อม เธอจึงพาลูกมาเลี้ยงที่นี่ได้ โดยอาศัยจัง

วโตและสมบูรณ์ น้ำหนักและส่วนสูงของน้องพร้อมอยู่ในเกณฑ์บนของเด็กวัยเดียวกัน ทั้งที

จากธีทัตก็ว่าได้ แต่ชีวาพรรู้ว่าให้ตายอย่างไรนิสาไม่มีทางพูดคำนี้ออกมาอย่างแน่นอน เพราะทุกวันน

อนแม่