เธอนั้น ต้องอยู่ร่วมชายคาเดียวกันกับน้ำเหนือ ผู้ชาย

นออกมา เมื่อเห็นว่าลูกสาวไม่อยากย้ายออกจากบ้านหลังนี้ ทั้งท

วันเลยนะคะ” น้ำเสียงสั่นเครือยังคงแฝงไปด้วยร่องรอยของความหนั

ำจากมารดาเป็นดั่งใบมีดกรีดลงกลางใจ เพราะถึงยังไงทานตะวันก็ไม่มีทางให้ใครมาทำร้าย หรือพรากมารดาของเธอไปได้อย่างแน่

ับแม่”หญิงสาวพยายามปฏิเสธ แววตาของเธออ้อนวอนเกมขอร้องสุดกำลั

ริง ๆ เลยต้องขอพึ่งใบบุญทวดเล็ก เชื่อแม่นะลูกไปอยู่ที่โน่นหนูจะมีชีวิตที่ดี แม่สัญญาว่าจะรีบตามหนูไป” ดาวเ

แม่ ไม่เช่นนั้นคงแย่แน่” หญิงสาวถึงกับนิ่งงัน เธอมองธนบัตรเหล่านั้นด้วยแวว

ถ้าหากต้องจากบ้านไปจริง ๆ แ

ันเชียว เอาติดตัวไปด

ทั้งรับวาดภาพไปด้วย ตลาดก็อยู่ไม่ไกล ยังไงก็มีช่องทางทำมาหากิ

วใครจะห้ามบิดาไม่ให้ลงมือทำร้ายผู้เป็นมารดา นับวันมาร

งไงแม่ก็ไหวอยู่แล้ว” คราวนี้ดาวเรืองได้โน้มตัวลูกสาวเข้ามาไว้ในอ้อมกอดอีกครั้

จึงจำใจต้องจากบุพการีไปแสนไกล ไม่ว่ายังไงเธอก็จ

ติดต่อมาหาแม่นะตะวัน เดี๋ยวแม่จะ

สองยืนจับมือจ้องตากัน สายใยความผูกพันทางสายเลือด ส่งผ

ี้พัง แล้วเขาจะมีปัญญาหาจากไหนได้อีก” ดาวเรืองยังคงเปรียบตัวเองเป็นดั่งขุมทรัพย์ ที่มารุตขุดไปใช้จ่ายอย่างสุ

ลังจะแตกสลายลงไปในพริบตา เมื่อมารดาค่อย ๆ คลายมือออกอย่างช้า ๆ สำห

ตะวันไม่อยา

าที่คิด ถ้าหากหนีพ้นได้ก็จะดีกับชีวิตของเรา แม่ไม่อยากเห็นลูกตกอยู่ในอันตราย เดนนรกไม่ใช่ที่ที่ต

นานแค่ไหนตะวันก็จะรอแม่อยู่ที่นั่น” หยาดน้ำตาที่ไหลออกมาราวกับทำนบแตก แสดงให้เห็นถ

ดูแลตัวเองดี ๆ นะลูกรัก อยู่บ้านท่านก็อย่

คนอื่นเขาถึงจะว่าเราไม่ได้” คนอื่นที่ตะวันพูดถึงคงหนีไม่พ้นน้ำเ

ล้วจ้า เดี๋ยว

้มตัวเข้าหาอกอุ่น ๆ ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความรั

าเธอกำลังจะเผชิญกับอะไร พญามัจจุราชหรือจะสู้มารุตได้

ปด้วยคราบน้ำตา เธอไม่อายใครทั้งนั้น แม้จะมีผู้คนม

อให้เธอกินอิ่มหลับสบาย แม้ตัวเองเหนื่อยทำงานสายตัวแทบขาด แต่ผู้เป็นสามีกลับเพิกเฉย ซ้ำ

เธอพยายามมองออกไปนอกหน้าต่าง เพื่อบรรเทาความคิดถึงมารดา แ

ก้มลงไปหยิบแว่นตาดำขึ้นมาสวม เพื่ออำพรางแววต