ผนถัดไปในการกลับมาครั้งนี้ เธอนั่งทบทวนอยู่นาน เพราะเรื่องเมื

ดูเหมือน ว่าตอนนี้เธอกำลังยุ่งเรื่องของลูกชายคนโต เห็

เป็นเรื่องแปลกมาก แต่ได้ยินว่าหลังจาก

แต่ก็ยังวางมาดอยู่ และคงเพราะความดีของมินตราที่ท

ไปข้างหนึ่ง เพราะสิ่งไหนที่ว่าที่แม่ผัวชอบ เธอ

นจะยังไม่ได้เข้าไปทำงานในบริษัทเต็มตัว แต่พี่ชายของเขาก็มอบห

คอปเตอร์ส่วนตัวพาเธอมายังเพนต์เฮาส์ เธอก็จะไม่ตาม

ามินตราตอนนั้นเธอทำได้เพียงแค่มองไกล ๆ แม้อยากจะเข้าไปกอดก็กอดไม่ได้ เพราะกลัวว่าถ้า

พียงแค่ปีเดียวไม่รู้ว่าเด็กน้อยยังจะจำได้หรือเปล่า ตอนนี้เธอตื

ง ดังนั้นไม่ว่าคุณจะทำอะไรก็ระวังคำพูดหน่อย เพราะแกจ

ลิงอดพูดไม่ได้ คนเป็นพ่อถึงก

้คุณถึงทิ้งผมไป คุณต้อง

เรื่องพวกนี้ไป แล้วหันมาสนใจเสียงตรงประตูที่กำลังใกล้เข้ามา คนเป็นแม่หั

กยังพูดไม่ได้ ต้องปล่อยให้อยู่กับคนแปลกหน้าที่เย็น

ิดว่าเป้าหมายต่อไปของผู้หญิงคนนั้นก็คือหวังซื่อ เธอไม่อยากให้ลูกชายต้องเข้าไปเกี่ยวข้องกับผู้หญิ

สีดำเดินมาอย่างมั่นคง ใบหน้าเรียบนิ่งทำให้เธอมองเห็นว่าในร่างเด็

อยากนึกสภาพเลย หญิงสาวที่นั่งอยู่ลุกขึ้นอย่างต

เกือบครึ่งเดือนแล้ว แต่ทุกครั้งที่บอกว่

แม่ไม่ค่อยพอใจเท่าไร หรือว่าจนถึงว

ยอมเรียก ถ้าคุณทำให้เขาเรียกคุณว่าแม่ได้ ผมยอมคุกเข่าให้

ั้นก็ยกมือขึ้นจับมืออีกฝ่าย แต่เด็กน้อยดึงมือกลับอ

ให้สนิทสนมกัน เด็กน้อยก็พยายามหนีไม่พูดไม่จา มาตอน

นี้ เอาแต่

้าเป็นเพื่อนกับอาหวังเทียน

ถึงไม่ยอมบอกความจริง เขาจะเอ่ยถามแล

่กำบังลง จึงขยับออกมายืน ข้า

ด้ ไม่จำเป็นต้

นว่าหนูไม่ชอ

่ แล้วหันไปดุหวังเท

า จากที่ยืนใกล้ก็ขยับถอยห่าง

นี้ถ้าน้าทำให้หนูไม่พอใจ

เด็กน้อยยอมรับเธอในฐานะแม่ให้

ก็ต้องอยู่คนเดียวอยู่แล้ว อย่างน้อย

เพราะถึงจะทำตัวแก่แดดอย่างไร เด

รอร่อยเหมือนคุณน้

แต่อาหารสำเร็จมาตลอด ตอนที่เลี้ยงเขาถึงหนึ่งขวบนั้นก็

นรู้ใจ พอจำได้ว่

ม่บ้าน ส่วนน้าหลิงจะ

น” เด็กน้อยถามเหมือ

่บ้านจะไม่เกี่ยวข้องกับนาย มี

ผู้หญิงตรงหน้า “แล้วผ

ารเรียน ตลอดจนพาเธอเข้านอน ห

าดกลัว “ผมอยากให้น้าตา

ว เธอในฐานะแม่ก็ยิ่งยากขึ้นไปอีก แม้ดูยาก แต่จู่หลิงก็เต็มใจที่

้าตาก่อน พออาซื่อคุยจนหายคิดถึงแล้ว เราค่อยไปอ่านนิทานก่อนนอนกันนะ

ต้องทำ ในนั้นมี ที่ที่เขาต้องไป “ถนนนครเซี่