กับกางเกงสแลคก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า เธอและน้อ

มาด้วยคงไม่ว่ากันนะคะ ไม่อย่างนั

บนใบหน้าหล่อเหลา ก่อนผินมาทางเธอแล้วพาตรงไปยังลิฟต์ ซึ

ขั้นขึ้นลิฟต์ก็ต้อ

ไพรเวทล

ค่อยดึงสายตาไปหยุดอยู่ที่ผู้ชายคนเดีย

เพนท์เฮ้าส์ขอ

ซื้อเพนท์เฮ้าส์ที่มีไพรเวทลิฟต์แบบนี้ได้ จะมาเ

อ็งที่เป็นรัฐบาลไม่ปรับค่าแรงขั้นต่ำหรือ

งสุดของตึก ชายเสื้อของอั

ุระอะไรกับที่

[พี่มาเจอคนคนหนึ่งน่ะ ไว้

กนัก อย่างวันก่อนที่ไปทำงานตามปกติแต่สัตราดันพาไปดื่มกาแฟที่ร้านใหม่ และเ

เท้าให้กับเจ้านาย หากเขาถามมันก็คงจะปริปากบอก แต่จะถา

านหน้า และตรงหน้าของเธอมีประตูห้องพักเพียงห้องเดียว ซึ่งมันก็ตอกย้ำว่าสิ่งที่เธอโดยสาร

คว้ามือน้องสาวมากำไว้แน่นแล้วพากันเดินเข้าไปในโลกที่เศรษฐีเขาอยู่กัน พวกเธอเดินตามวสุ

ใหญ่ พื้นอยู่สูงกว่าเพดานมากจนเธ

่จริงด้วย ไม่เ

บนโซฟา โดยที่วสุเบี่ยงตัวออกไปยืนรอบนอก ปล่อยใ

าและอิสรีเลือกจะ

สดีค่

หวานส่ายไปมากระทั่งหยุดอยู่ที่วสุ แต่อีกฝ่ายกลับทำเพียงมองเธอด้วยสีหน้าเรียบสนิทไ

งร่วมสังฆกรรมกับเรื่องนี้ เขาจึงปล่อยให้เธอได้เผชิญกับมันโดยตรงและเจ้าของบ้านคงไม่รู้มาก่อนว่าเธอจะมา อย่างว่า บ้านหรูๆ แบบนี้จะให้คนอ

้ว “จะยืนค้ำ

โทษค

ห้ทิ้งตัวนั่งลงข้างกัน อิสรีนั้นแม้จะอยู่ในโลกที่ไร้เสียง แต่เธอก็สา

บพี่สาว แต่พี่เธอน่

ไม่ได้มีเจตนาจะทำตัวไม

.หมายถึงให้นั่งด้วยกันบนโ

่คุณทราบว่าหนูขอผ่อนจ่ายเพราะไม่มีเงินก้อนที่จะจ่ายครั้งเดียว ให้โอกาสหนูเถอะนะคะ หนูไม่หนีไปไหนแน่นอนค่ะ หนูรู้สึก

่น ในขณะที่สัตรา

ันทำให้เธอวางตัวไม่ถูก มือบางกำแน่น น้ำลายถูกก

แม้แต่น้อย และทั้งที่เพดานสูงลิ่วแต่กลับไม่มีอากาศมากพอให้ใช้หายใจทั่วท้อง ต่างกับห้องรู

จะจ่ายทุกเดือนไม่มีขาด หลังเงินเดือนออกสิ่ง

เห็นทีว่าอัปสราจะอับจนหนทางจนต้องแตะเงินในส่ว

คืนได้เดือ

้ากลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง “

ี่บ

หนูพูดด้วยความสัตย์จริง เง

ทรกขึ้น “ท

ค่

่ไปรำไม่

ต้องเก็บไว้ ที่ใช้จ่ายก็เงินเดือนของหนู และที่คุณถามว่าจะจ่ายได้เท่าไรก็คงไม่มากนัก ขอโทษนะคะ หนูรู้ว่าคุณคงนึกรำคาญที่หนูเอาแต่ขอโทษแค่เพราะไม่มีเงินหมื่นมาใช้ แต่เงินหนึ่งหมื่นคือเงินหนึ่งห

ายใจเข้าปอ

พันห้า สี่เด

ได

ก็ขอโทษด้วยที่สร้างความลำบากใจให้ หนูสัญญาว่าต่อไปนี้จะมีสติใ

กว่าจะหมดหนี้ เธอต้อง

แทนได้ไหมคะ หนู

ม่เหมาะกับสถานที่เช่นนี้ มานั่

ับเป็น

ได้ค่ะ แล้วแต

นี้เงินเดือ

ยังค่ะ ออกวันที่ยี่สิบห้า อี

ิบห้าหวังว่าฉันจะ

ุณที่ให้โอ

ึงสายตาไปวางที่ผู้ติดตาม

รับ

เดินตามหลังวสุออกไปจากห้องสุดหรูที่มีเจ้าของ

้อยพอให้เห็นเป็นรอยยิ้