นก็ไม่

ถ่ายวิดีโอเอาไว้ให้ดูจริง ๆ มึง...” ปลายเสียงขาดหายไปเมื่อมือเรียวยกขึ้นปิดป้องไปซ

บเลยน

งยอมมอบอิสรภาพให้ หมุนตัวเดินไปทั้งหน้าตาไม่รับแขก ตะวันยังเดินตามเจ้าของแผ่นหลัง

หลาตามติดคนตัวเล็กอย่างกระชั้นชิด ดวงตาคู่คมเศร้าหมองเป็นกังวลติ

บอกว่าลืมไง ไหนว่าเรื่องมัน

..

ู้แม้กระทั่งว่าเพื่อนชอบยัดมือถือเครื่องเล็กเอาไว้ข้างหลัง

็ไม่ได้ขาดการติดต่อ ยิ่งตอนเข้ามหา’ลัย เรียนที่เดียวกันแต่คนละคณะ ยัง

สายที่โทรเข้า ‘ไอ้ตะวัน’ ถูกจัดเรี

นแก่ตัวฉิบหาย” คำบริภาษของเพื่อนหนุ่มทำเอาอีกคนชะงักปล

ดูละครมากไปหรือว่ายังไง ท้องแล้วคิดหนีไอ้ต

ุกอย่างให้กลับเข้าที่เดิม ซึ่งก็เป็นโชคด

กับความโกรธที่ปะทุขึ้นมา ดวงตาคู่สวยเอ่อ

ดแค่นี้เอง เมื่อก่อนไม่เห็นเ

ยาดน้ำตาบนแก้มนวลเนียน ทำเอาเพื่อนหนุ่มยืนงงเป็นไก

ร้ายคุณแม

-----------

อดร่างบางในเสื้อยืดตัวเก่า ก้มหน้าลงมองตามเสียงสะอื้น

ยอถามด้วยน้ำเสียงตัดพ้อต่อว่า... ทำไมเขาถึงกอดเธอไม่ได้ ทำไมเขาจึงรักเธอไม่ได้ ทำไมเขาเป็น

หัวแล้วล

แม่ พอเห็นว่าเธอร้องไห้อ่อนแอ ผิดจากบุคลิกความเป็นเถรตรง แข็งกระด้างเหมือน

งอ่อนโยนลง มือหนาคอยลูบศีรษะน้อยจนกระทั่งนิ่งสนิท หล่นตุบลงบนเสื

ับ ส่งกลิ่นหอมมาตามลมพัดโชย กลบกลิ่นดอกไม้นานาชนิดในสวนหลังบ้านซึ่งคุณพ

ม.

ียว ตะวันเกิดมีความคิดขึ้นมา

มด้

้าหล่อนพยายามจือปากจิกตา อ่อยผู้ชายอยู่ตลอด แต่เป็นเพราะว่าหน้าสวย ๆ เป็นแบบนี้อยู่แล้ว

อ ๆ กับเพื่อนสนิทคนนี้นี่แหละ ตะวันจึงเกิดความคิดมาโดยตลอดว่าตัวเองเหมาะสมกับใบหม่อน

ลูกชายให้หลุดจากภวังค์ เงยหน้าขึ้นมอ

เป๋าหนังใบโปรดสีขาว พอนึกถึงลูกสะใภ้กับ

องดูแลดี ๆ ถ้าหลุดล่ะเป็นเรื่อง ถ้ารอดยังไงก็รอดเลย ยันท้องแก่น่ะ” ไม่ทั

ี่ทำหม่อนร

อ... ผมไม่

มด ยิ่งปลายนิ้วเรียวยาวยกขึ

ป็นอะไรไป แกตาย... ฉันเอา

ับแ

รที่ใบหม่อนไม่ใช่ลูกรักเหมือนบรรดาพี่ชายบ้านนายทหาร แม่มนเล