ยามกลั้นน้ำตาเอาไว้ เธอยกมือขึ

ายตามองเธอเลยแม้แต่นิดเดียว แผ่นหลั

ันด้

นเฉินจากด้านหลัง ทั้งสองคนประสานน

ไม่ได้จงใจมาดักเจอเรา ก็คงจะไม่

ด้วยเสียงที่แผ่วเบา เท้าขอ

กที่ลังเลเล็กน้อย ก็สะบ

พูดไร

ถ ก็มีเสียงฟ้าร้องดังมาจากไก

ทันทีที่ออกมาจากโรงแรมก็ถูก

วิ่งตรงไปที่รถด้วยความทุลักทุเล ก่อนจะย

ประตูร

น เปิดป

ที จู่ ๆ ก็มีเสียงที่เยาะเย้ยของ

ยกฝนแล้วสภาพก็เหมื

เจียงถิงกำลังยืนกอดอกอยู่ใต้ระเบี

น้าฉัน ตอนนี้ก็ยังจะ

งเมิ่งเหยียนอัน แต่กลับหันตัวไป

ช่หรือไง？” เจียงถิงขึ้นเสียงสูง “ซูจินเฉิน ถ้ายังเป็นผู้ชายล่ะก็ กลับไปอยู่กับภรรยาดี ๆ ออ

นแทบไม่ไหว คำพูดนี้ของเจี

ว่าวินาทีต่อมารถที่อยู่ข้างหลังกลับสตาร์

ินขับจา

เราไปก

ม็ง จากนั้นก็จูงเล่อซานกลับเข้

าเลิกงาน ฝนก็ย

กัน” เจียงถิงช่วยสวมเ

ไม่ต้อง หมู่บ้านที่เธออยู่ค่อนข้างไกล

งินเพื่อผู้ชายคนนั้น แล้วนั่งรถไฟ

กหน้าด้วยร

ลขนาดนั้น ตอนที่เล่อซานนั่งรถไฟใต้ดินกลับมาถึงบ

ลายนิ้วมือ แต่กลับพ

ขังเธอเอา

ผู้ช

ฝน ไม่กล้าพูดอะไรเนื่องจากคว

ไฟ ซูจินเฉินนั่งอยู่ใ

น้าจอคอมพิวเตอร์ อารมณ์ในแววตามัน

ปทำอะไรท

ในโรงแรมด้วยกัน พบเจอกับเมิ่งเ

้องวงจรปิดทุกฉาก

่มาส่งหนัง

มานานแค่

น้าของซูจินเฉินก็ผ่อนคลายล

านไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมา “คุณนายอ

่แทบจะสว่างไสวไปทั่วทั้งท้องฟ้่า ข้างนอกมีลมกระโชกแรง

กเวลาฝนตกเธอมักจะเอามือกุ

่ท่ามกลางสายฝนม

กคำ ก่อนจะเดินผ่านพ่อบ้านล

จรดเพดานออกไปไม่เห็นร่างข

ซูจินเฉินถึงได้เห็นเล่อซาน

อหมดสติไปนา