ทะลุมิติมาปลูกผักพร้อมของวิเศษ

ม วันที่เธอเฝ้าฝันมาถึงแล้ว เสียงระฆังวิวาห์วันนี้คงถูกจดจำในใจเธอไปตราบนานเท่านาน หญิงสาวหมุนตัวหน้ากระจกด้วยความอิ่มเอมใ

กรเอกชนแห่งหนึ่งกำลังจะได้เริ่มต้นชีวิตค

่อนๆ ของเธอก็สวยพริ้มทุกคน ต้าเหนิงรู้สึกดีใจมากที่เพื่อนๆ เธอสามารถมากันได

อบใจพวกเ

สาวคนเดิมเอ่ยแซวก่อนจะดันหลังของเธอให้ขึ้นไปนั่งบนรถที่ตกแต่งด้วยผ้ามันว

างไปตลอดทาง ใครเห็นก็รับรู้ได้ว่าเธอต้องมีความสุขมา

เรียนมหา’ลัยปีหนึ่ง เป็นความมั่นคงอั

ธอไม่รู้จะหาคำใดมาบ่งบอกความรู้

นุ่มนั่นเป็นคนดี แต่ถ้าเ

่เป็นไรหรอกน่

งเข้มแข็งตลอดเวลาก็ได้ พ่อกั

ง คนเป็นพ่อก็อดรู้สึกสุขปนเศร้าไม่ได้ สัญญาณไฟจราจรสั่งให้หยุด อีกไม่ไกลก็ถึงสถานที่จัดงานแล้ว ต้าเหนิงใ

ู่

เต้นเ

ค

ยดี วันที่แต่งงานกับแม่ พ

ต์ประดับผ้าเคลื่อนตัวไปช้าๆ ทว่าหางตาหญิงสาวในช

่อรถซุปเปอร์คาร์จากฝั่งตรงข้ามเสียหลัก

ก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บแปลบที่แล่นขึ้นมาของตัวเองก่อนแล้ว ร่างของต้าเหน

นต์สีขาวที่เธอกับพ่อนั่งมายับเยินจากอุบัติเหตุ เสียงโวยวายของผู้คนโดยรอบที่ฟังไม่ได้ศัพท์

ายนอก สัมผัสแรกของฝ่ามือคือดินโคลนเหลวๆ ของก้นแม่น้ำ เปลือกตาที่ปิดสนิทค่อยๆ เปิดขึ้นตามสติการรับรู้ที่ค่อยๆ กลับมา ความอึดอัดจนทรมาณเสียดอกทำให้ดว

กัดฟันใช้แรงเฮือกสุดท้ายพาตัวเองขึ้นไป มือเล็กบางของมนุษย์วัยต้น

จ็บคอก่อนจะทิ้งตัวนอนแผ่อยู่แบบนั้น เด็กหญิงหายใจหอบเหมือนใช้เรี่ยวแรงส่วนของวันนี้ท

ัน...

อะไรดีๆ ตั้งแต่เกิด ปากเล็กๆ อ้ากว้างด้วยความตื่นตะลึง ต้าเหนิงพุ่งไปที่ริมน้ำอีกค

งกลายเป็น

ิจะยิ่งแย่ เธอต้องใจเย็นๆ ก่อน มือน้อยๆ ตบแก้มตัวเองเบาๆ เรียกสติ ต้าเหนิงนั่งอยู่

ุทธิ์เหมือนไม่เคยมีเลือดเปรอะเปื้อนมาก่อนยืนอยู่ต่อหน้าบุรุษผมยาว เขาสวมชุ

ยท่าทีเอื่อยเฉื่อย เดินวนร

างประหลาด อยู่ต่อหน้าข้า

ราะตอนนี้ก็ยังไม่รู้เลยว่าสติเธอกลับมาหรือยัง ตอนนี้เธอพูดอยู่ใช่หรือเปล่า ท

งๆ กันแน่ มองดูดีๆ แล้วตัวเขาคล้ายว่าเรืองแสงอยู่ตลอดเวลา และเวลา

ุษย์ไปแล้วอย่างไม่ต้องสงสัย หรือถ้า

บวิญญาณฉ

ออกจริงๆ ในเมื่อเธอตายแล้วก็ควร

ธอในทันที แต่ยื่นน

่คื

าไม่มีพันธะผูกพันกับที่นั่นแล

ขึ้นมาทันทีที่ฟังจบ เธอรับถ้วยใบนั้นมาถือ

นี้ ท่านคิดว่าฉันจะยอมรับได้หรือ" เธอร้องออกมาพร้อมหยาดน้ำตาพรั่งพรู ที่ยืนอยู่ตรงนี้ก็ยังทำใจไ

วิตยี่สิบห้าปีมันว่างเปล่าขนาดพูดคำนั้นออกมาได้

าใจด้วย ต้าเหนิงไม่แน่ใจว่าตัวเองโกรธหรือเศร้าอยู่กันแน่ อาจจะเป็น

ย์ ความตายไม่อาจเรียกคืนได้ แม้แต่เดรัจฉ