าอย่างไร？” โหวชิ่งหยางเร

บนางมากอย่างไรล่ะเจ้าคะ” ซูชิงหลีเดินเข้าไปจับมือของสวีเอ๋อร์เอาไว้ แ

หารฮูหยิน ข้าน้อย

งหารฮูหยิน หรือกลัวว่าหากนิ้วถูกบาด

“ท่านกำลังพูดจาเหลวไหลอันใดอยู่เจ้าคะ

ตัวของสวีเอ๋อร์ แต่กลับ

ศษอย่างยิ่ง หากเข้าทางปากจะไม่แสดงอาการ แต่หากสัมผัสกับเลือดจะกลายเป็นพิ

ลายเป็นสีม่วงอ่อนเจ้าค่ะ” ซูชิงหลีหยิบพืชน้ำสีม่วงออกมาหนึ่งกำมือ จากนั้

แล้วก็พูดว่า “จงไปเอาน้ำสะอาดมาอ่างห

สีม่วงให้หยดลงไปในน้ำ

อของนางลงในอ่างน้ำ หลังจากนั้นไม่นานนัก มือขอ

อง！” โหวชิ่งหยางดึงดาบองครักษ์ออกมาเตรียมจะฟาดฟัน สีห

่วขณะก็ลืมตอบสนอง ซวนยีคว้าข้อมือของ

่ก็ไม่ได้หมายความว่านางคือผู้ที่วางยาพิษเสียหน่อย” ซูชิงหลีก็จุ่มมือขอ

ย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวว่า “ไม่ใช่เพราะพวกข้าเป็นฆาตกร แต่ข้ากั

องอันใ

้องของฮูหยินแค่อย่างเดียวเท่าน

่ข้ามอบให้กับฮูหยินมีพิษอย่างนั้น

นโหว ใช่แ

หยิบหมากรุกตัวหนึ่งโยนลงไปในอ่างน้ำทันที ทว่าสีของตัวหมากรุกกลับไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต

กรุกชุดที่ข้าเล่นกับฮูหยินเมื่อเช้าน

ล่นกันเมื่อเช้านี้ หมากรุกใน

้หรือไม่ว่าเมื่อเช้านี้ตอนที่ข้ากับฮูหยินเล่นหมากร

ลงไปในซอกตั่ง นับตั้งแต่ตอนนั้น

มาก่อนว่า ไม่ว่าจะรอบคอบแค่ไหนก็ยังผิดพลาดได้อยู่ด

นตอนเช้า ถ้าอย่างนั้นก็ควรจะหายไปหนึ่งตัวสิ แ

่งดาบขององครักษ์ที่อยู่ด้านข้างมา ก่อนจะโผเข้าไปหาซูชิงหลีทันที “พูดจาเหล

นายก็กดโหวชิ่งหยางเอาไว้กับพื้น เมื่อทุกคนเห็นเหตุการ

กออกมาหนึ่งตัว แล้วก็พูดว่า “ข้าเอาหมากรุกตัวนี้มาจากใต

ในอ่างน้ำ แล้วตัวหมากรุ

โหวชิ่งหยางผู้ฟูมฟักรักและทะนุถนอมฮูหยิ