รีของฮูหยินเอกจากจวนรองเสนาบดีของพวกเราไปค้างแรมอยู่ที่ซ่อง

ียงแต่ทำให้ครอบครัวของเราอับอาขายหน้าเท่านั้น ยิ่งไปกว่าน

แล้วก็ชี้ไปที่เส้าหยวนหยวนอย่างโกรธแค้นว่า “สิ่งที่น้องสาวของเจ้าพูด

ยวนหรี่ตา

“จะจริงหรือไม่จริง ท่านพ่อให้คนไปถอดเสื้อผ

สองคนก็เดินออกมาจากด้านหลังนาง แล้วก็จะเข้

่ามีการเตรียมก

โอกาสจับมือของบ่าวเอาไว้ตอนที่พวกนั้น

งหนึ่งเตะไปที่หน้าอกขอ

ึ้นมาสองครั้ง บ่าวทั้งสองก

ียอี๋เอาไว้ แล้วก็ตบหน้าไปสองครั้งดัง “เพี๊ยะ ๆ” จากนั้นก็ขยับเข้าไปใกล้และพูดที่ข้างหูของเส้าเจียอี๋อ

อ๊

๋ยิ่งเจ็บมากขึ้นจนแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว นางร้องไห้อ

เหวี่ยงแส้ยาว ๆ ออกไป

เส้าเจียอี๋ให้คนมาถอดเสื้อผ้าของนางออก แต่พ่อสารเลวกลับไม่แม้แต่ปร

ลังจากตบไปแล้วสองครั้ง นางก็ยังเตะ

งเส้าเจิ้งเฟิงด้วยรอยยิ้มพร้อมก

น้าอกไปหมด ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธ “เจ้

บ้านที่เข้ามารายงานตัวด้

อรับ！ อีกทั้งยังกำชับมาเป็นพิเศษด้

างดุดันแวบหนึ่ง จากนั้นก็พูดเตือนนางทิ้งท้ายไว้ แล้วก็สั่งให

กล่องวางเอาไว้ ด้านบนล้วนแล้วแต่ผูกผ้าไหมที่เป็นดอกไม้สีแ

ิ้งเฟิงดูงุนงงอ

นสอดเพิ่มเติมจากจวนแม่ทัพของพวกเราขอรับ หวังว่าอีกสามวันข้างหน้า คุณหนูใหญ่จะ

เขาแอบสงสัยในใจว่าท่านแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่คนนี้กำล

่ทัพไม่มีทางรีบถ

าก็รู้สึกตื่นเต้นมากจนดวงตาและใบหน้าแดงก่ำไปหมด ทันใดนั้นเขาก

ัวเป็นคนนอบน้อม จนสามารถตกล

นางก็นึกถึงผู้ชายคนนั้นที่นางได้รู้จ

ิภาพมากถึงเพียงนี้ สามารถทำให้ทางจวนแ

นกันว่าเขาท

ูดด้วยรอยยิ้มว่า “นอกเหนือจากสินสอดเหล่านี้แล้ว เพื่อแสดงความจริงใจ พวกเรายังเตรียมของขวัญเ

？” เส้าหยวนหยวนรู้ส

ี้เป็นเพียงน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้

ต้นขึ้นมา นางก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจ

ดแล้ว น่าจะไม่ใช่ข