ตอนแรกเขาเห็นพวกมันเดินช้าๆโยกเยกไปมา แต่ตอนนี้พอพวกมันได้ยินเสียงรถที่เขาขับมาก็เปลี่

เร่งความเร็วเพื่อสลัดเหล่าฝูงซอมบี้นี้ไปให้ได้ เมื่อเขาหลุดจะฝูงซอมบี้ก็เป็นถนนเล็กๆที่เต็มไปด้วยต้นไม้ สิ่งที่น่ากลัวกำลังรอเขาอยู่ นั้นคือต้นไม

แทน แอรอนตอนนี้มองไปนอกบ้านก็เริ่มเห็นเหล่าซอมบี้เดินไปเดินมาหน้าบ้านแล้ว โดยในนั้นมีซอมบี้ที่คุ้นเคยอยู่หลายตน เช่น ป้ามากาเร็ต ป้าข้างบ้านที่ชอบแซะเขากับบรูค ลุงโอลิเวอร์ ลุงใจดีที่ค่อยแจ

ไปถ้าเป็นแบบนั้น ใจเขาได้แต่อธิษฐานขอให้บรูคปลอดภัย อย่าได้เป็นซอมบี้เลย ซึ่งไม่รู้ว่าพวกเขาจะได้เจอกันอีกไหม แต่เมื่อเขาเอามือลูบท้องก็สัมผัสถึงแรงแตะของลูกน้อย คล้ายกับว่าลูกน้อ

มาหาพวกเราแน่นอน” ลูบท้องไป

ับมือของแอรอนที่ลูบมา

มาหาเขา แอรอนก็ปาดน้ำตา สายที่โท

ี่บอสตัน” แอรอ

ี้ กว่าจะมีสติน้องน้อยก็ไม่อยู่บ้านแล้ว แต่ชาตินี้เขาไม่เป็นซอมบี้ รีบโทรศัพท์หาน้องน้อยทันที สามารถโทรติดมีคนรับสาย

ก็ร้องไห้โฮออกมา นายพลได้ยินเสียงน

นายพลรีบถามด้วยค

่มีคนรับสาย ผมจะทำอย่างไงดีครับ

ี่จะไปหา” นายพลถามน้

ไม่กล้าออกไปไห

วณโดยรอบบ้านแอรอนเป็นอย่างไง ซึ่งโชคดีไม่ค่อยมีซอมบี้ ไม่มีต้นไม้หรือ

ยู่บ้านรอบรูคก่อนครั

ยคนนี้ไม่ได้ เพราะอยู่ค่ายทหารใหญ่สุดของประเทศ มีทหารเป็นจำนวนมาก ซอมบี้ก็น่าจะมากตาม โอกา

ู่ในค่ายที่ปลอดภัยให้ได้ เพราะเขารู้ว่าแอรอนไม่ถนัดการต่อสู้เลย ถนัดแต่วิชางานบ้านงานเรือนเข้าครัว หรือ ภาษาต่างๆ เรียกว่างานบู๊ไม่เอาแต่อย่างใด ทั้งที่เขาพามาซ้อมกับทหาร