้น ฟางหลิน ก้าวเข้

้าโบยน

ง อ้ายฉิงที่ยืนนิ่

ฉิงอู๋อ๋องสั่งโบยชายาร

างอ๋องดังขึ้นก่อน

หยียดที่ริมฝีปาก รู้ได้ทันทีว่าคนที่เข้ามาในจวนอ๋องและแอบอยู่ในห้องของ อ้ายฉิ

เที่ยวแวะเวียนจวนผู้อื่นก็ยิ่

ี้พรุ่งนี้คงเป็นเรื่องเล่าสนุกปาก สั่งโ

ู๋อ๋อ

รัว ปาหยางอ๋องกล้

จสอบความผิดของคนในราชวงค์ ไม่ได้ไต่สวนแต่ยังโบยหากเรื่องนี้ถึงหูฮองเฮากับ

ป็นเรื่องภา

ไต่สวนก่อนอยู่ดีดี จะสั่งให้โบยค

ะสั่งให้โบย

้ายฉิงแสดงถึงความห่วงใยนึกไม่พอใจว่าทำไมปาหยางอ๋องจึงไม่รังเกียจชายาร

องนาง ข้าจะพา

ของข้า ข้าจะฆ่า

งอ๋องคว้ามืออ

่ได้ นางเป็นช

ผ่นป้ายอาญาสิทธ

ยนี้เท่ากับฝ่าบาทมาด้วยองค์เอง

มมุมปากทรุดกาย

กจะไปแต่คาดว่าคืนนี้เฉิงอู๋อ๋องคงไม่

าเจิ้ง

กโบยไม่ถึงกับตายจริงอย่างท่านอ๋องพูด ข้าเป็นชายาของเฉิงอู๋อ๋องจะฆ่าข้า

ินยิ้

หากเจ้ายินดีให้เขาลงทัณฑ์”ปา

าผิดจริงก็เชิญลงทัณฑ์ได

แต่เฉิงอู๋อ๋องท่านเองน่าจะรู้

่านางเป็นสมบัติของเขา เขาคิดว่านางเป็นสมบัติของเขา ที่ไม่มีใครต้องการ จะต้องเป็นเขาของคนเดียว แต

าป้ายอาญาสิทธิ์..หรือเป็นเพราะปาหยางอ๋องที่ม

่ฉุกใจในคำพูดของตัวเองคิดว่าที่พูดไปแบบนั้นเพราะไม่

่าหวังว่า

นห้องอีก เจียวหยูเฝ้านางแต่นี้ไปเจ้าต้องคอยเฝ้านาง”ออกคำสั่งเด็

ล้อ้ายฉิง ก้

้พบ ชายารอง

อู๋รู้สึกไม่พอใจท่

ใน บางทีพรุ่งนี้ข้าอาจไต่สวนนางเพิ่มกับ

การณ์ในคืนนี้ พรุ่งนี้ปาหวางอ

ิยมหญิงงามแวะเวียนมาในฐานะใดกัน ก็คงไม่หวงห้าม แต่แปลกเสียจริงปกติ ปาหวางอ๋องนิยมหญิงง

นนั้นแต่ทว่าเมื่อเห็นท่าทีของปาหยางอ๋อง

งเห็นคงต่างออกไปข้าอาจเห็นนางใบหน้างดงามดังเทพีสวรรค์มาก่อน แต่

งเลี่ยงที่จะใช้คำว่าอัปลักษณ์ เพ

เข้าไปด้า

น้าเจียวหยู ปาห

อีก หวังว่าเจ้าจ

นที่รู้สึกว่าอารมณ์ขุ่นมัวคือหวงเฉิงอู๋เมื่อเห็

กลับไปที่ห้องเถิดฟางหลิ

วเท้าก้าวเดิน กลับไปที่ห้องอย

จอะไรชายารอง ถึงกับสั่งให้โบยนาง

เนื้อดีที่เขาแอบหยิบ

นนี้ยิ่งนักเขาเค

กชิ้นนี้มีป

ามองป้ายหยกในม

้เป็นหยกเนื้อดี ข้าเพียงแค่มองเพียงแวบเดียวก็รู

้หยกชิ้นนี้

ชายารองของเฉิงอู๋อ๋อง

านอ้า

ปที่นั่นมา

ยดาย องครักษ์ในจวนเฉิงอู๋อ๋องแต่ละคนฝีมือธรรมดาไม่น่ากลัวเท

ีว่าท่านอ๋องวรยุทธ์สูงส่งเพียงใดแต่หากถู

มข้า เพิ่งจะเข้าใจวันนี้นี่เองว่าคนเรา หากจะถูกชะตากันแล้วไม่ว่าใบหน้าอ

นเด็กหนุ่ม ช

ด้ชัดว่านางมีใบหน้าไม่ควรมองแต่ ท่

หน้า

ค่ำคืนนั้นไม่ได้ตาฝาด ลางสังหรณ์ของข้าไม่ผิดนางไม่ได้มีใบหน้าอัปลักษณ์ทว่านางงดง

วยแววต

เฉิงอู๋อ๋องก็จะยิ่งหวงแหนนาง แล้วความจริงในตอ

บเฉิงอู๋อ๋อง บอกตามตรงชิงกวานข้า...หลงเสน่ห์นา

ัด

ด้วยโทสะที่ไม่อาจระงับไว้ได้เมื่อคิด

ให้ปาหวางอ๋องได้ส

อ้ายฉิงชายารองย้ายมาพำนักที่

างหลินกำมัดแน่นด้วยความ

องเจิ้งอ้ายฉิงที่มีไ

นที่สุดก็ต้องอดสงสารนายหญิง

กเขาแค่เพีย

ูดสีหน้า

าเอกยังไม่มีสิทธิ์ได้เข้าไปอยู่ แต่นายหญิง

้ม

งนอนอยู่ห

วหยูถามสี

ล่า เห็นได้ชัดว่าเข

็ถอนหายใจ เพ้อฝันไปอยากใ

นห้องอีก เจียวหยูเฝ้านางแต่นี้ไปเจ้าต้องคอยเฝ้านาง”ออกคำสั่งเด็

ล้อ้ายฉิง ก้

้พบ ชายารอง

อู๋รู้สึกไม่พอใจท่

ใน บางทีพรุ่งนี้ข้าอาจไต่สวนนางเพิ่มกับ

การณ์ในคืนนี้ พรุ่งนี้ปาหวางอ

ิยมหญิงงามแวะเวียนมาในฐานะใดกัน ก็คงไม่หวงห้าม แต่แปลกเสียจริงปกติ ปาหวางอ๋องนิยมหญิงง

นนั้นแต่ทว่าเมื่อเห็นท่าทีของปาหยางอ๋อง

งเห็นคงต่างออกไปข้าอาจเห็นนางใบหน้างดงามดังเทพีสวรรค์มาก่อน แต่

งเลี่ยงที่จะใช้คำว่าอัปลักษณ์ เพ

เข้าไปด้า

น้าเจียวหยู ปาห

อีก หวังว่าเจ้าจ

นที่รู้สึกว่าอารมณ์ขุ่นมัวคือหวงเฉิงอู๋เมื่อเห็

กลับไปที่ห้องเถิดฟางหลิ

วเท้าก้าวเดิน กลับไปที่ห้องอย

จอะไรชายารอง ถึงกับสั่งให้โบยนาง

เนื้อดีที่เขาแอบหยิบ

นนี้ยิ่งนักเขาเค

กชิ้นนี้มีป

ามองป้ายหยกในม

้เป็นหยกเนื้อดี ข้าเพียงแค่มองเพียงแวบเดียวก็รู

้หยกชิ้นนี้

ชายารองของเฉิงอู๋อ๋อง

านอ้า

ปที่นั่นมา

ยดาย องครักษ์ในจวนเฉิงอู๋อ๋องแต่ละคนฝีมือธรรมดาไม่น่ากลัวเท

ีว่าท่านอ๋องวรยุทธ์สูงส่งเพียงใดแต่หากถู

มข้า เพิ่งจะเข้าใจวันนี้นี่เองว่าคนเรา หากจะถูกชะตากันแล้วไม่ว่าใบหน้าอ

นเด็กหนุ่ม ช

ด้ชัดว่านางมีใบหน้าไม่ควรมองแต่ ท่

หน้า

ค่ำคืนนั้นไม่ได้ตาฝาด ลางสังหรณ์ของข้าไม่ผิดนางไม่ได้มีใบหน้าอัปลักษณ์ทว่านางงดง

วยแววต

เฉิงอู๋อ๋องก็จะยิ่งหวงแหนนาง แล้วความจริงในตอ

บเฉิงอู๋อ๋อง บอกตามตรงชิงกวานข้า...หลงเสน่ห์นา

ัด

ด้วยโทสะที่ไม่อาจระงับไว้ได้เมื่อคิด

ให้ปาหวางอ๋องได้ส

อ้ายฉิงชายารองย้ายมาพำนักที่

างหลินกำมัดแน่นด้วยความ

องเจิ้งอ้ายฉิงที่มีไ

นที่สุดก็ต้องอดสงสารนายหญิง

กเขาแค่เพีย

ูดสีหน้า

าเอกยังไม่มีสิทธิ์ได้เข้าไปอยู่ แต่นายหญิง

้ม

งนอนอยู่ห

วหยูถามสี

ล่า เห็นได้ชัดว่าเข

็ถอนหายใจ เพ้อฝันไปอยากใ