หวนกลับมาครานี้ไม่เป็นแล้วภรรยาชั่วร้าย

นหน้าบ้านที่เป็นดินร่วนมีฝุ่นคลุ้งตลบไ

่าไปเลยนะ ถ้าเอ็งไปแล้วพี่กับลูกจะอยู่ยังไง’ เขานั่งคุกเข่าลงกับลานดินหน้าบ้านจน

กสรสรพูดเหมือนไม่ไยดี ขาทั้งสองพยายามสะบัดมือของเขาออกแรง แต่มือเขาเหนียวหนึบราวกับตีนตุ๊กแก เธอจึง

ละค่อย ๆ คลายออก ‘เวลาไม่ถึงเดือนที่เ

เวลาไม่ใช่สิ่งสำคัญสำหรับความรัก’

เอ็งถึงได้ตัดความสัมพันธ์กับพี่ได้ง่ายดายนัก’ เขาพู

กุมของเขาได้สำเร็จ สายตามองดูชายตรงหน้าด้วยความสมเพชแกมดูแคลน แววตาว่างเปล

ียบเหมือนกำลังใช้ความคิดกั

มือนคนหมดอาลัยตายอยาก ในขณะที่อีกฝ่ายกำลังยืนหันหลังให้โด

้าซ้ายของเกสรจึงก้าวออกไป

สิทธิ์เรื่องลูกจะเป็นของฉันแต่เพียงผู้เดียว และฉันจะถือว่าเราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน’ เขาละล่ำละ

้เยื่อใยและไม่หันหลังกลับไปมองเขาอีก เธอรีบวิ่งไปที่รถย

ชื่อเธออีกครั้งราวกับเจ็บปวดหนักหนา “เกสร!”

ม้ไผ่ลำเก่า ๆ สร้างเป็นรั้วกั้น เกสรมองดูชายที่เคยเป็นสามีน

ะหน้าผากแม้จะนอนในห้องที่มีเครื่องปรับอากาศเ

เสียงเรียกชื่อเกสรแว่วเข้ามาในหูเสียงดัง สายตามองไปรอบ

่อเกสร “ผู้ชายคนนั้นเป็นสามีเธอ” ภาพของผู้ชายที่นั่งคุกเข่าตากฝนยังจำติดตา เมื่อคืนเธออาจจะนอนร้องไห้มากเกินไปเพราะเพิ่งโดนแฟนหนุ่มหักอกมาจึงทำให้เธอฝันอะไร

ถึงเวลาที่เธอตั้งปลุกไว้ วันนี้เธอต้องไปสมัครงานที่โร

จากเตียงนอน แล้วรีบอาบน้ำแต่งตัว เธอรู้สึกมึนศีรษะเล็กน้อย ไม

วยปูนเป็นทางเดินบางส่วน เมื่อคืนฝนตกหนักและมีลมกรรโชกแรงจึงทำให้ใบไม้ร่วงเกลื่อนพื้น เม

่คะ พ่อคะ กรไปส

โมงเลย” ลัดดาเอ่ยถามลูกเพราะบ้านอยู่ไม่

ิวแรกด้วยค่ะแม่ อีกอย่างกลัวพี่กฤตไปทำงานสายด้วยค่

ว” นายแพทย์สมเกียรติที่อยู่ในวัยเกษียณบอกลูกส

เป็นแม่โบกมือให

ก็บอกพี่ชาย “พี่กฤตจอดแถวร้านก๋วยจั

“จ้ะ แล้

ึงเร็วแต่ต้องทนร้อนหน่อยก็นั่งมอเตอร์ไชด์รับจ้าง แต่ถ

ใช้ชีวิตแบบนี้ตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมปลายแล้ว เธอคุ้นเคยกับเม

ามที่น้องสาวบอกแล้วทั