งแล้วจริงๆ เธอไม่เคยคิดว่าพ่อจะลงมือตบตีเธอแบบนี้ น้ำตาหยด

บอายขายหน้ากันจริงๆ หรอก อีกอย่างนงไม่อยากให้ยัยภัสมาเห็น กลัวยัยภัสจะเอาอย่าง นงไม่อยากให้ลูกก้าวร้าวแบบนี้ค่ะ” คนที่มาเติมเช

ะคุณนง” ธนินพูดเสียง

ะคุ

งพาขึ้นไปบนห้อง ท่ามกลางสายตาบรรดาแม่บ้านและสาวใช้ ที่ได้แต่มองอย่

แค่นั้น เธอยังขยับไปดึงกระเป๋าสะพายข้างของเ

จะคืนให้ อ้อ…ช่วงนี้น้าคงต้องกักบริเวณหนูเอมก่อน เพื่

นั่นคือเสียงที่บ่งบอกว่าอิสรภาพของเธอสิ้นสุดลงแล้ว และเป็นอีกครั้งหนึ่งที่พ่อก็ยอม

องพ่อวันนี้ย้ำชัดว่าพ่อไม่รักเธอแล้ว พ่อไม่เห็นว่าเธอเป็นลูกอีกแล้ว พ่อตบเธอ...พ่อ

พี่อิสร์จ๋า น้ากร

าพแล้วอย่างแท้จริง เธอถูกขังให้อยู่แต่ในห้อง และไม่สามารถต

ู่กับหยดน้ำตา กระทั่งในที่สุดก็หลับไปด

งๆ อย่างไม่สบายใจ เขาแค่อยากจะโทร.ถามข่าวคราวเอมมาลินว่าเป็นอย่างไรบ้าง ทว่าหลังจากที่เขากลับจากบ้าน

ิสร์ ติดต่อหนูเ

ะไรขึ้น” เสียงของกวินภพแม้จะฟังดูเรียบๆ

่ปลอบลูก เจ็บปวดไม่น้อยเหมือนกันที่ลูกชายโดนรังเกียจเพราะความจน ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงไม่มีใครกล้าดูถูกและรังเกียจลูกชายของเธอ

ครับแม่ อิสร์กลัวว่าตัว

ได้ นอกจากรอหนูเอมเท่านั้น อิสร์ไปนอนเถ

ับแ

ั้นและปากเล็กๆ ที่ประทับลงบนแก้มของเขามันช่างมีความหมายเหลือเกิน เขาบันทึกรูปนี้ไว้ในทุกๆ ช่องทางเพื่อจะได้มั่นใจว่ามันไม่มีทางหายไปไหน เขาไม่แน่ใจ