นค่ะ” เสียงของคุณพยาบาลเ

งไปที่ห้องคุณหมอทันที และแน่น

อผายมือเชื้อเชิญให้เราสอ

่าฝ่ามือของตนเองชื้นเหงื่อมากแค่ไหน แ

ราะอยู่ในภาวะเครียด ส่วนเรื่องที่อาเ

ั่งจกส้มตำอยู่กับป้านวล สงสัยคงเป็นเพราะอากาศร้อน หรือด้วยป

ียจากอาเจียน แถมทุกอย่างยังประจวบเหมาะจนทำให้ฉันคิดเป็นตุเป็นต

เทียนหอม อย่าด

ทว่ามุมปากกลับยกยิ้มแก้มแทบ

อขยันทำบ่อย ๆ เดี๋ยวก็ได้ตัวเล็กสมใจแล้วค่

าถามจริงจังหรือแค่เล่น ๆ แถมยั

คุณหมอก็ชงเก่งเหลือเกิน รับจ๊อ

ุกวัน หรือไม

นจนจบไม่ได้ จึงรีบยื่นมือไปปิ

ัน แค่คืนนั้นคืน

มให้คำแนะนำราวกับคิดว่าเราส

สิ่งที่ฉันทำได้ก็คือนั่งจุมปุกอยู่ที่เดิม

ุหูขวาไปอย่างไม่ไยดี กระนั้นคนที่นั่งนิ่งและ

ะนำที่ได้ไปใช้ก

ยไม่มีใครปริปากพูดอะไร ก่อนที่เสียงประกาศจะเรียกให้ฉันไปร

ังชำระเงิน คุณซีนก็ยื่นธนบั

น้ำใจกันบ้าง เดี๋ยวจะหาว่าฉันเป็นคนหยิ่งยโส แต่โทษทีพอ

นนั้นด้วย” ไม่คิดว่าจะ

มุนตัวหันไปโบกมือลาเขาเสียงสูง ปลายเท้ารีบเดินเร็ว ๆ เพื่อช

ดขึ้น ดังนั้นระหว่างเรา

อนออกไป ความกังวลไม่มีหลงเหลืออยู่ในหัวแม

ะ” ความเครียดหายไป ท้องก็ส่งเสีย

รีบกุลีกุจอเดินไปทางห้องครัว

่งลงที่เก้าอี้ในห้องอาหาร ระหว่างรอก็ล้วง

เป็นยังไง เพราะไม่เคยไปเยือนบริษัทที่พ่อเป็นหุ้นส่วนเลยสักครั้ง อีกอย่

าการผิดปกติอะไรมั้ยคะ” เอ่ยปากถามป้า

สียเกือบทั้งคืนเลย” แสดงว่าไม่ใช่ฉันคนเ

ฉันก็จริง แต่ถ้าให้เลือกฉันจะยอมท้องเสียดีกว่า ใจหาย

ยรีบยกมือขึ้นทาบอก

ป้า แค่อาเจีย

อีกแล้ว เดี๋ยวป้าจะไปจัดการให้ค่ะ” ท่

าของร้านอาจจะไม่ตั้งใจให้เป็นแบบนี้ก็ได้

นั้นหรอก ป้านวลใจเย็นก่อนนะคะ” พูดพร้อมร

ะ ถ้าวันไหนซวยขึ้นมาทานแล้วตายจะทำยังไ

ๆ” ในเมื่อห้ามไม่ได้ก็คง

ๆ เลยแม่บ

พยักหน้ารับเบา ๆ เพียงหนึ่งครั้ง

ดอะไรขึ้นคงต้องลงมือจัดการเอง คล้อยหลังคนสูงวัยฉันก็

! ช่วยป

ร๊

าบ้าน ส่งผลให้ฉันสะดุ้งโหยงจนเผ

ำ เกิดเรื่

นยืน แล้วพุ่งตรง

ลางถนน ก็รับรู้ได้ว่าบรรยากาศรอ

วตรงมาหาฉัน พร้อมเกาะแขนเอ

รังแกแม่บ้านคน

่ดีเองหรือเปล่า!!” คนที่ออกตัวแทนเป็นสามีเจ้าของร้านขาย

น” เลือกที่จะใช้น้ำเย็นเข้าลูบ เนื่องจา

งร้านกลับยกมือไหว้ขอโทษขอโพยฉันเสียยกใหญ่

ใจผิดหมด!” คนเป็นสามีรีบแย้งเสียงดัง ลูกค้า

ังไงเขาถึงเดือดไฟลุกขนาดนี้” ฉัน

ๆ จะได้ไม่มีใครทานแล้วอาหารเป็นพิษ

ไรสักหน่อย ออกจะเป็น

” คิดไปเรื่อย ตีความผ

ดเสียงดัง” ฉันล่ะปวดหัว บางเรื่องมันสามารถเจรจากันดี ๆ ได้ แต

ิ้วขึ้นชี้หน้าฉัน ทำไม? จะทุ่มด้

้อยคำที่ไม่สุภาพเด็ดขาด แล้วก็ขี้เกียจที่จะต้องมายืนเถียงกัน

จะยิ่งไปกันใหญ่” เจ้าของร้านก

องมากินร้านเมียกู

ียงสั้น ๆ “เข้าบ้

ายดีอยู่หรอก ฉันจะรอดูแล้วกัน ว่าต่อไปจ

ิม แต่จะถือว่าพวกเขาเลือ