งไงเธอก็เป็นห่วงกลัวถูกหลอก เธอเองก็ทำแต่งานวุ่นวายทั้งวัน เกิดใครชวนแม่เพ

บบนี้จะกลับมาอยู่

ยเรียนมหาวิทยาลัยคนนี้เลย หากเพื่อนกลับมาอยู

แล้วมองหน้าธีรยา “เธอนี่โชคดีจริงๆ มีลูกสาวน่ารักน่าเ

วันพักก็ไม่ได้เหมือนคนอื่น โชคดีที่ได้

คนที่พิเศษหน่อยก็อย่างธีรยา อาจเพราะธีรยาแม้จะออกไปใช้ชีวิตนอกบ้านเด็กกำพร้าแต่ยังวนเวียนมาหามา

เรามาทำขนมเหมือนสมัยเรียนดีไหม อ้อ!ถ้าจะมาก็โทร

ขับรถไม่แข็ง จะไป

ั่วโมงคงเสร็จ รอหน่อยนะ” คุณกานดาพูดอย่างเก

คะ

่นในบ้านคน

เอง หนูอยากเดินดูอะไรก็ตามสบา

คัก เหมือนว่าคุณกานดาอยากจะ

ค่

นด้านนอก แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ริอาจใจกล้าขึ้นไปชั้นบนของคฤหาสน์ เธอจึงเดินดูรอบๆ บริเวณบ้าน สวนหย่อมขนาดใหญ่ให้ความร่มรื่นจนเธอลืมว่าตัวเองมาสำรวจจับผิดเรื่องอะไร บ้านของเธอหลังเล็กแต่อบอุ่น แต่ถ้ามีบริ

จนเกือบล้ม มือใหญ่ยื่นมาประคองไหล่เธอไว้ได้ทัน ธีรยายก

คุ

ุณ.

างไม่คุ้นเคยอยู่ที่สวนหย่อม หากเป็นเพื่อนแม่ก็ดูจะอายุน้อยไปหน่อย แม้จะเห็นแต่แผ่นหลังกับเส

งแรกเรียก

งที่สองก็

ั้งที่สามจ

คุณ.

รณ์ไม่ปกติ เธอจึงจำหน้าเขาได้ อย่างน้อยก็ตอนนี้เธอใส่แว่นตาอยู่ เขายกมือขึ้นกอดอก เพียงการขยับตัวเล็กน้อยก็ทำให้เห็นว่

ังเอิญ แต่พบกันสามครั้งจะเร

รยาทำหน้างุนงง “ค

ึงแว่นตาเธอออก หญิงสาวตกใจรีบยื่นมือไปคว้าไว

เขาบ่นแล้วส่งแว่นตาคืนให้ “

าเคยเจอกันมา

้ แต่เธอถอยหลังหนีเผลอทำ

ยใจแย่ คืนนั้นไม่ได้อยู่ใ

ืนนั้

ก็หน้าตาค

หรื

“คุ

้องให้ทบทวน

น้าขนาดนี้มาก่อน เธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ ‘จำเขา