ี้ให้องค์หญิงสิบด้วย นางไร้มารดาด

บแล้

ุ้ยเฟยก็ไม่พอใจและนึกโทษไปว่าเรื่องนี้ซุนหนิ

หญิงสิบที่ยืนอยู่ด้านข้างฮองเฮาก็ชิง

้าด้วย ข้าไม่ได้ตั้งใจ

ออกมาก็ดีแล้ว ข้า

นเองเป็นสตรีมากด้วยเหตุผล ทั้งที่ใน

...” นางเอ่ยอย่างนอบน้อม ก่อนจ

ฮาเอ่ยขึ้น เมื่อได้ยินและเห็นท่าทีขององค

เคยได้รับพระราชทานจากฝ่าบาท ได้ยินมานานมากแล้วว่

ย่างลำพองใจ ไม่คิดว่าสตรีนางนี้จะทราบเรื่องน

นเกิดปีที่แล้ว ข้าหวงแหนปิ่นหงส์คู

.เจ้าหลง

่งกระหยิ่ม

วไฉน...จึงเหลือบนศี

ตเห็นว่าปิ่นของม่านจื้อกุ้ยเฟยอยู่ไม่ครบชิ้น

งเฟิ่งเคยได้รับเป็นขอ

็ถูกยึดปิ่นหงส์คู่คืนไป เรื่องนี้เป็นเรื่องที่แม่นมเคยถ่ายทอดให้ฟัง เมื่อครั้งที่ซุนหนิงเ

นางเป็นเพียงเด็กที่เกิดมาอย่างบริสุทธิ์ ไม่ได้ทำ

คนรุ่นหลัง และมองว่าไม่เกี่ยวกับตนเองได้ เพราะไม่ว่าอย่างไร

ก็ไม่พบ สุดท้ายจักรพรรดิซุนว่านอี้จึงมีโทสะอย่างมาก กอปรกับได้รับการใส่ไฟเล็กน้อยจากฮองเฮาที่ก็มิได้ชื่นชอบสนมนางนี้เป็น

งที่ต้องรักษาให้ดี ม่านจื้อกุ้ยเฟยเป็นพร

ีกยาวไกล...นางยังไ

ี่คอยแต่กลั่นแกล้งนาง แม้จะไม่มีใครบอก แต่นางก็ทราบดีว่า

องค์หญิงสิบก็เชื่ออย่างสุดใจว่า มันจะต้

งมารดาของนาง ถึงมารดาของนางจะไม่อยู่แล้วท