ะไรกินมั่งเนี่ย กลิ่นหอมไปถึงหน้าบ้านเลย” ปร

พี่ แล้วก็ต้มขาไก่ซุปเปอร์ของโปรดแกไง เห็นบ่นนักบ่นหนาว่าอยากกินตีนนนนนน ฮ่าๆๆๆ “ ร่างสวยเอ่ยต

ยงดังไปถึงข้างนอกเลยลูก” นางวิ

ั้งโต๊ะได้เลยนะ แล้วพ่อล่ะคะกลับมาหรือยัง มา

ือเปล่า” นางวิมาลาตอบกลับบุตรสาว แววตาฉายแววกังวล ปกติสามีไม่เคยกลับผิดเวลาเกิน 1 ชม. เพราะถ้ามีธุ

งจะถึงแหละค่ะ” ร่างบาง บอกกับแม่ของเธอ พร้อมกับป

.30

เทาของนางวิมาลาเอ่ยกับบุตรสาว ร่างบางรีบเดินมานั่งใกล้ ๆมารดา แล้วกอดประคองนางวิมาลาไว้ พลางลูบหลังลูบไหล่เ

ากังวลใจไปเลยนะคะ เธอพูดปลอบมารดาทั้งๆ ที่เรียวปากของเธอเอง

กอดจากนางวิมาลา แล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปรับโทรศัพท์ที่เธอชาร์ตแบตไว้ในบ้าน พลันสายตามองไปที่

้านคะ หนูเป็นห่วงแทบแย่” ปากบางระล่ำละลักรีบ

ู่ที่รพ.XXX นะคะทางเราพบโทรศัพท์คนไข้แบตหมดอยู่ จึงนำมาชาร์ตแล้วลองเปิดหาเบอร์โทรญาติดู พบเบอ

ไหลบ่าลงมาประดุจเขื่อนแตก แต่ไร้ซึ่งเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมาจากปากสวยของเธอ ... ใช่...เธอกำลังซ็อ

เธอแรง ๆ จนเธอได้สติ ตากลมดำขลับและแพขนตางอนดกหนา

ิมาลาได้ยินทั้งหมดที่บุตรสาวคุยกับน้องชาย นางยืนตกตะลึงอยู่หน้าประตูกลางบ้าน แล้วค่อย ๆ เซล้มลงร้องไห้สะอึกสะอื้น ปริณรีบผละจากร่างบางของพี่สาว

XX หน้า

หาทุกคนที่อยู่หน้าห้อง ICU ร่างบางผวาเข้าหาเพื่อนที่เพิ่งมาถึง กอดซบห

เสียงประตูห้อง ICU เปิดออกมา คุณหมอพ

ินเข้ามาหา

องรินทร์เป็นอย่างไรบ้างคะ” มาลาร

างมาก หมอขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับที่ไม่สามารถช่วยชีวิตของคุณบุรินทร์ไว้ได้ หมอทำเต็มที่แล้วจริง ๆ ครับ

จับสีชมพูอ่อนสั่นไหวระริก หัวใจแตกสลาย เมื่อสูญเสียบิดา ผู้เปรียบเสมือนเสาหลักของครอบครัว เธอพยายามกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ในอ

ลง น้ำตารินไหลเป็นสาย ตกระทบหน้าอกจนเปียกปอน ระรึ

จะดูแลแม่และปริณต่อจากพ่อเอง รินทร์สัญญาว่าจ

สงสารน้องรินทร์จังเลยค่ะ รี้ด

สึกอย่างไรกันบ้าง เม้น