บทที่ 2 อาจจะเป็นโชคชะตา
ันต่อ
นน ค
าซะก่อน เธอจึงหยุดเดินและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจากกระเป๋าสะพายข้าง เธอถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ " เฮ
ค่
ทันทีที่ลูกสาวรับสายชิตจึงเ
ร้อม) หวานคุยกับผู้เป็นพ่อพร้อมกับหย่อนสะโพกนั่งลงเก้
ีแล้วนี่แกก็ได้เป็นนักเขียนอะไรของแกแล
่...
กต่อแค่นี้) ผู้เป็นพ่อพูดทิ้งท้ายประโยคแค่นั้นก่อนจะกดวางสายทันท
เลยนะคะ คุณห
ะ ป้าอิ่มหวานไม่อยากแต่
ญญากับคุณท่านเองนะคะว่าค
่นสิ
็นโชคชะตา
วานกล่าวอย่างติดตลกแต่แฝงไปด้วยความรู้สึกเศร้า แต
มพ์ you
ถของสำนักพิมพ์ เธอเปิดประตูก้าวขาลงจากรถแล้วเดินเข้าม
คนก็เอ่ยตอบรับอย่างเป็นม
าวขาเข้าลิฟต์ เสียงเรียกที่คุ้นเคยก
ดดีมิ
พื่อนสาวก่อนจะเดินเข้าลิฟต์ไปพร้อมกับหวา
ะ มิ้มล่ะ? " หวานยื่นมือรับพร้อมกับเ
่ทัน ตื่นส
หิวไ
แก้วเดียวอยู
อื
้คิงล่ะหวานจะเ
ยของเรา " หวานบอกกับเพื่อนสาวด้วยรอยยิ้มบาง ๆ พร้อมกับเดินออกมาจากลิฟต์และเ
ิ้มถามย้ำอีกครั้งอย่างเป็นห่ว
ื่องมันใหญ่โตถ้าเขาย
ำพูดของเพื่อนสาวอย่างหยอกล้อ หวานได้แต่คลี่ยิ้มบาง ๆ พร้อ
ดีครับ
ีค่ะพี่
นะเนี่ยเ
ย่างภูมิใจหวานเธอเพียงแค่
้ามาหรือยัง
ค่ะพี่กรา
วเหมือนก
" มิ้มแกล้งเอ่ยถามรุ่นพี่อ
มิ้มล่ะครับ
มประชดหรือเ
่แล้วยั
ลับรุ่นพี่ด้วยน้ำเสียงเง้างอน หวานได้
ดีจ้ะ
่ะพี่แพรว
มาหาพี
ค่นั้นเธอก็เดินเข้า
รือเปล่าค
งานใหม่
ค่
่จะให้หวานเข้าไปหาข้อมูลในโรงพยาบาลเพื่อเอ
งพยาบาลอ
ยาบาลเ
ตกใจเมื่อชื่อโรงพยาบาลที่เธอจะเข้าไปหาข้อมู
ปล่าหวานตกใจอ
ๆ เปล่
วลาสองเดือนในการศึกษาข้อมูลไม่ต้องกังวลนะคนท
" หวานพึมพำเบา ๆ อย่างไม่อ
ะไรนะห
เปล่า
ช่ไหมเร
ค่
ลับไปทำ
นทีพร้อมกับครุ่นคิดเรื่องเข้าไปศึกษาข้อมูลในโรงพยาบาลขอ
