ืนลงคอ เธอต้องกินข้าวกินยา เธอจะมาตายตอนนี้ไม่ได้เด็ดขาด ด

้าวป้อนยาคุณเชษฐ์ด้วย” น้ำขิงออก

ำพูดนั้น เธอยังนั่งเคี้ยวข้าวอย่า

เริ่มใส่อารมณ์และเอื้อมมือไปจับไหล่เนื้อนว

ความอ่อนอกอ่อนใจแล้วเอ่ยถามออกไปสั้น ๆ “หน้าที่?” อย่ามาทำเก่งกับเนื้อนวลคน

่จับอยู่บนบ่าค่อย ๆ ลดลงข้างลำตัวช้า ๆ เธอก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกันว่า

ิงเดินออกไปที่สวนหลังบ้าน ในใจยังคิดว่าเนื้อนวลดูแปลกไป เหมือนไม่ใช่คนเดิมเมื่อหลายวันก่อน พูดน้อยเหมือน

แล้ว ไม่ได้การแล้วเ

นายหนุ่มพร้อมกับถาดอาหาร แม้ร่างกายยังอ่อนเพลียแต่เธอก็คง

ก๊อก

ันได้เอ่ยอะไรหมอนก็ถูกเขวี้ยงมาหาเธอโดยเร็ว แต่เนื้อนวลหลบทันทั้งสองครั้ง ดวงตา

ออกไป!” สุรเช

าดที่ใส่อาหารไว้โต๊ะตัวที่อยู่ห่างออกไปแล้วเดินไปหาเขา สายตากวาดมองร่างใหญ่บนเตียงที่น่าจะสูงราว ๆ ร้อยแปดสิบสามเซนต

เสียงดังจนคอมีเส้นเลือดปูดขึ้นมา เขาไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับร่างกายของเขาแม้แต่หมอกับพยาบาลเขาก็ไล่มาแล้ว ตั้งแต่แพทย์บอ

เมื่อครบสัญญาแล้วฉันจะไม่มาให้คุณเห็นหน้าอีก กรุณาให้ความร่วมมือและเห็นใจผู้หญิงจน ๆ คนนี้ด

แน่น พร้อมกับถลึงตาใส่คนที่ก้มมองเขาอยู่ไม่ห่าง “ฉันบอกว่าไม่ก็คือไ

วขาขึ้นไปอยู่บนเตียงกับเขา ขาข้างหนึ่งกดทับแขนซ้ายเขาเอาไว้ไม่ให้ขยับ ขาอีกข้างวางทับขาซ้ายของเขาไว้ไม่ให้

ำแล้วบิดหมาด เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ต้องใช้ค

ัก ก่อนหน้าที่จะย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้เธอไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงเป็นอัมพาตครึ่งซีก เพราะครอบครัวของเธอไม่ค่อยมีใครมาสุงสิงด้

เขารู้เรื่องก็ขับรถจะไปตามกลับมา แต่โชคร้ายที่รถเกิดอุบัติเหตุเสียก่อนจนสมองฝั่งซ้ายได้รับการกระทบกระเ

รียมถอดชิ้นล่างที่เป็นกางเกงผ้านิ่มขายา

ไว้อีกครั้ง พร้อมเป

ๆ ยังจะแก้ผ้าผู้ชาย ถึงปู่กับย่าจะไม่ค่อยมีเวลาอบรมบ่มนิสัยให้รักนวลสงวนตั

ดว่าน่าจะเกือบเดือนแล้วที่เขาไม่ได้เช็ดตัว เพราะเท่าที่เนื้อนวลเข้ามารับใช้เข

นสุดปลายเท้าตามด้วยกางเกงผ้าอ้อมผู้ใหญ่ เพราะเขาไม่สามารถควบคุมการขับถ่ายทั้งหนักและเบาของตัวเองได้ ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนเขาไม่ทันระว