มีคนล็อกประตูบ้าน” คำพูดผลักไสไล่ส่งของทั้งคู่ ทำให้ณฉัตรน้ำตาตกใน เธออึ้งและเสียใจจนพูดไม่ออก

อยู่ๆ น้ำตาก็หลั่งรินเป็นสายจนแทบมองอะไรผ่านม่านน้ำตาไม่เห็น ณฉัตรเสียใจมาก เพราะไม่ว่าจะทำอะไรก็ไม

กระเป๋าเพื่อเดินทางไปเที่ยวยังต่างประเทศตามที่ได้บอกณฉัตรไว้อีกด้วย คนเป็นแม่รักลูกไม่เท่ากันก็ว่าลำเอียงแล้

ตกใจเมื่อเห็นหลานสาวมายืนอยู่หน้าประตูบ้าน

หมจ๊ะ” น้ำเสียงฟังดูสั่นเครือ สายห

้องขอ ฉัตรมาอย

อึกสะอื้นร้องไห้จนตัวโยน เธอรู้ว่าแม่ไม่รักแต่ไม่คิดว่าแม่จะไล่ออกจาก

ศเข้าปอดลึกๆ ปาดน้ำตาป้อยๆ สายหยุดนั่งลูบศีรษ

ึ้น พอจะพู

ไม่ได้อีกแล้ว พี่ฤดีก

ุดคิ้วขมวด เธอไม่เข้าใจพี่สาวว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ทำไมถึงทำร้ายจิต

ู่บ้านแล้วจ้ะ ป่าน

มบิน ไ

งประเทศกัน” น้ำเสียงอ

ฉัตรรู้ไหมลูก” อ้อมกอดของสายหยุดนั้นอบอุ่นเสมอสำหรับ ณฉัตร เพราะตั้งแต่โตมาเ

องไห้ออกมาแต่ก็พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล อ

น ไม่เห็นต้องแคร์แม่กับพี่สาวเลย จริงไหม” ณฉัตรพยักหน้าให้คำพูดนั้นของสายหยุด แต่บาดแผลในใจก็ใช่ว่าจะหาย คืนนั้นเธอนอนเพ้

วนตัวของณฉัตร ส่วนกฤตนัยจะเดินทางไปสมทบทีหลัง วันนี้ชายหนุ่มจึงมาส่งทุกคนขึ้นเครื่อง นั่นจึงถือว่าเป็น

้อรถเข็นกระเป๋าทับเท้าดังขึ้น กฤตนัยหน้

ห้ทัน แต่สำหรับณฉัตรตอนนี้นอกเหนือจากเวลางานหญิงสาวก็เป็นณฉัตรคนเดิ

..เธอน

นเดียวกัน เพราะถึงตอนนี้ณฉัตรก็ยังไม่รู้ตัวว่าแท้จร

บครับ เดินเข็นกระเ

ตรก็รีบเข็นกระเป๋าไปยังจุดนัดพบของเธอก

แอร์บนสายการบิน

ประชดเธอก่อน แต่สำหรับณฉัตรนั้นยังไม่หมดแค่นี้ “อ้อนี่...คุณดูสภาพฉัน

ที่เขาไม่ใช่คนหัวเราะเก่งแต่กลับ