กูลจงออกไปแล้ว จงไป๋ก็รีบไล่คนท

งเท้าของจงยวี่อย่างไม่ละสายตา และไม่อยากจากไป หวังว่าประเดี๋ยวหากเขาฆ่าพ

ากจนลืมชื่