ืบเท้า แล้วก็ชี้ไปที่หน้าของนางด้วยท่าทางโมโหขึงขังเตรียมจะเอ่ย

ใช้ชีวิตอยู่ในตระกู

จะหันหลังจากไป เขาไม่มีอะไรจะกำชับหรือคำพูดอ

เล็กน้อย นางยิ่งรู้สึกสงส

นซิ่วไว้พลางพูดขึ้นว่า “เมื่อกี้ข

งนาง ที่กล่าวว่าจงยวี่สมญานามว่าย

วร้องไห้กันไปหมดแล้ว นางคิดว่าฟางจิ่นซิ่วก็คงจะกลัวมากเหมือน

ยดีมาก เจ้าอย่ากลัวไปเลย เขาเพียงแค

อยู่ เขาไม่กล้

ือไปมา นางพยักหน้า

ล้วข้าก็ต้องอยู่ให้เป็นสุ

่อยิ่งชอบนางมากขึ้นไปอีก มู่อวิ๋นเห

ียรองของเจ้ากลับมาเดี๋ยวนี้ จะได้แนะนำให

รมณ์ไม่ดี ปากก็บ่นพึมพำขึ้นมาว่า “พี่ส

็อายุสิบห้าแล้วด้วย เห็น ๆ อยู่ว่าตกลงกันไว้อย่างชั

ก็จูงมือของนางเดินไปที่หน้าประตูบ้านไม้ทางทิศ

ไปเจ้าก็อาศัยอยู่ที่นี่แล้วกัน

น้าไปมา “ข้าไม่ม

และบอกว่

อยู่ เดี๋ยวข้าไปแก้ให้เจ้านิด

แนะนำห้องคนอ

กชายคนที่สองของนางเคยนอนกับเฮียใหญ่มาตลอด แต่เป็นเพ

จึงไม่ได้มีความแตกต่างกันมากนัก เพียงแค่เอาเตียงนอ

ัวของฟางจิ่นซิ่วก็หวนนึกถึงสิ่งที่นางได้ยิ

ที่เข้าไปสอบในเมืองหลวงแล้วเขาก็หายตัวไป

ีเดียวกับที่พ่อของจงยวี่หายตัวไป มู่

อจงอวี่เหลี่ยน

กชายของตัวเองได้โดยเร็ว มู่อวิ๋นเห่อจึงพยายามอย่าง

ยุยี่สิบแปดแล้ว เพื่อที่จะดูแลข้าและอวี่เหลี่ยนกับจงไป๋ เขาต้อ

ด็ก เขาได้ส่งจงไป๋ไปเรียนที่สถาบันการศึกษาเป็นเวลาหลายปี แต่เ

อามาใช้จ่ายให้พวกเราทั้งสามคน

รู้สุขภาพของตัวเองดี เงินที่ใช้จ่ายไปส

จ้ามา เมื่อข้าตายไปแล้ว เขาจะได้มีคนคอยอยู่เคียงข้าง อย

ยนบ่นมาเหล่านั้น

กเรือนไปในอนาคต หรือจงไป๋จะแต่งงาน ข้าเชื่อว่าพวก

มู่ในฐานะแม่ของพวกเขาก็ต้องวางแผนให้กับ

า นางไม่มีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธอยู่แล้ว ยิ่งไ

ของมู่อวิ๋นเห่อ แตกต่างไปจาก

ชายที่ทั้งกตัญญู และมีความรับผิดชอบถึงเ

วเอง ฟางจิ่นซิ่วก็จะไม่เชื่

ที่มองว่าลูกขอ

ี้ไปก่อนเถิด ประเดี๋ยวหากพวกจงยว

็ว นางจะปล่อยให้คนไข้ลากสังขารที่อ

อีกฝ่ายยังเป็น

ละเดินตามมู่อวิ๋นเห่อเข้าไปในห้องครัวท

จากนี้ไปเราก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว เ

ะให้เรียกคนแปลกหน้าคนหนึ่งว่า