ี่ใหญ่เห็

าดี มีสองมือสองขาน่

สอบอีกที ถ้าไม่ไหวก็ส่งกลับพร้อมสินค้

บหน

ทีหลัง” หยางกั๋วชิ่งตัดบทไปเสียก่อน “อ้อ! รีบขึ้นจากน

ืม

หญ่แล้วช่วยแต่งกายอย่างเคยชินด้วยใบหน้าเรียบเฉย อาลี่เป็นบ่าวรับใช้ชายวัยสิบเจ็ดแล้ว ทว่ารูปร่างเล็กและผอมบาง ปากนิดจมูกหน่อยผ

งเดือนทุกอย่างในบ้า

สียโฉมแล้ว อาลี่ยังบาดเจ็บจนพูด

ังแกเจ้

ม่มี...

งเหลาหู่วางมือบนศีรษะของอาลี่แล้วโยกไปมา ปากบอกว่า ‘ไม่ใ

ริย์ หยางเหลาหู่ในคราวนั้นเป็นชายหนุ่มที่เติบโตอย่างองอาจ เขาทำงานเดินทางคุ้มกันสินค้าด้วยตนเองแทนบิ

าราวใด มีแค่หยางกั๋วชิ่งที่สอบถามประวัติที่มาที่ไป แต่เพราะอาลี่ตัวเล็กเหมือนเด็กหญิงและถูกคนอื่นหยอกล้ออยู่เสมอ เขาจึงหิ้วคอเสื้ออาลี่ให้มาเป็นบ่าวรับใช้ส่วนตัว ใช้เวลานานนับปีกว่าบาดแผลจะหายดี

ย่างรู้หน้าที่ บุรุษหนุ่มร่างสูงใหญ่กำยำจึงก้าวเดินตรงไปห้องโถงเ

เว้นเสียว่าจะติดงา

จะพร้อมกัน สองพี่น้องมองอาหารบนโต๊ะ ทั้งเนื้อผักปลาแม้หน้าตาดูเหมือนเดิมแ

ไม่เหลาหู่” บิดาเอ่ยถามรา

มมิได้รู้รสความเอร็ดอร่อยอะไรนัก ทว่าพอคำแรกเข้าปาก เขาก็ขมวดคิ้ว เมื่อไม่มั่นใจจึงคีบอีกคำเข้า

แม่ครัวประจำบ้านและยังควบตำแหน่งดูแลบ้า

” ป้าอิงอู่พาร่างอวบอ้วนเด

หารน

่งใดผิ

ขาเป็นคนจำพวกพูดจาโผงผางขวานผ่าซากเกรงว่าพูดตรงเกินไปทำให้เข้าใจผิด น้อ

้มีผู้ใดช่วยป

้ยวเวยที่เข้าม

ี้ยว

คุณชายใหญ่พา

หารบนโต๊ะนิ่งไป ป้าอิงอู่ถอนหายใจเบาๆ ให้คนไปตามเสี้ยวเวยเข้ามา ไม่นานนักร่

อนหวานและดวงตาเป็นประกายดุจหยด ทำให้ผู

!” หยางต๋าส่งเสียงดังด้วยความยินดี เห็นเพียงแว

หลัวเสี้ยวเวยหน้าแดงขึ้นมา น