นสนิทยังยิ้มล้อเลียนไม่เลิกก็ยิ่งไม่พอใจ พลันนึกถึ

มิกา ออกไปแล้วยังสร้าง

อะไร

ามอะไรนักหนา นู่น! กลับไปนั่งที่

ียพูดเสียงเขียวหากชายหนุ่มกลับไม่สนใจ ก้มหน้าอ่านเอกสารที่ผู

ก้นนั่งที่โซฟา ด้วยความที่ไม่มีอะไรทำหญิงสาวจึง

ยิ้มใหญ่ก็ไม่สนใจอีก เขาแสร้งก้มหน้าอ่านเอกสารในมือ ทว่าแท้จริงแล้วหาได้สนใจ

ิกา ครั้งนี้ฉันไม่โง่! ฉันไม่เหมือนทิวากรที่เธอรู้จักเมื่อหกปีที่แล้วอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้มีแ

พยายามกลืนก้อนสะอื้นที่กำลังตีตื้นขึ้นมาจุกอก ทั้งยังขับไล่หยดน้ำตาที่กำลังจะริ

สงสาร พยายามอย่างมากที่จะไม่ร้องไห้ ท

งเธอพังทลาย น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ตั้งแต่เช้าไหลบ่าออกมาจน

วิชกับนมที่มักพกติดกระเป๋าอยู่เสมอแทน กินเสร็จก็หอบเอกสารสำคัญขึ้นไปยังชั้นบน เพื่อนำเอกสารเร่งด่วนที่ต้องได้รับการเซ็นอน

ออกไปอย่างคนรู้สึกผิดพร้อมกับชักเท้าเตรียมออกจากห้อง หากต้อ

อก เข้ามาก่อนสิ แล้วนั่นหอบอะ

ไม่ได้จึงได้แต่จำใจเดินเข้

ที่เซ็น แต่เขมเห็นว่าท่านรองเพิ่งมา เลยเอามาให้คุณป้าเซ็นแทนค่ะ รอท่านรองป

าไง

่อ

ม่ใช่ลูกน้อง จะได้ทำตามคำสั่งที่เธอเห็นว่าสมควร หึ ไม่เจียมตัว” ทิวากรพูดออกมาอย่

จ้าการเห

าของคำพูดแสลงหูทันที จนหญิงสาวไม่กล้าสู้หน้า ก้ม

ง หากจะมีใครผิดก็แม่นี่แหละผิด หนูเขม หลังจากวันนี้ก็เอ

้ามทั้งสองไม่ให้โต้เถียงกันพร้อมทั้งอธิบายให้บุตรชายของตนเข้าใจถึงความจำเป็

” หญิงสาวรั

นเกินแล้วยังไม่รู้ตัวอีก” ทิวากรพูดกับเขมิกาด้วยน้ำเสียงดุดัน แ

เสร็จจึงรีบเดินออกมา

้าย” หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะตัดพ้อ

ไปยังชั้นที่ตนต้องทำงาน พร้อมกับคิดถึงแพทริเซีย เมื่อไม่เห็นว่าหญิงสาวชาวลูกครึ่งอยู่ภายในห้อง แต่เธ