ดาวน์โหลดแอป
ประวัติการอ่าน

บทที่ 2 2

จำนวนคำ:2425    |    อัปเดตเมื่อ:12/01/2024

ุดหรูที่

ต้องกลับไปแล้วเหรอนี่ เฮ้อ เขาจะเป็นอย่างไ

็ออกมาแล้ว แต่ทำไมนะ ทำไมกัน

ตั้งนานแล้ว ยั

ทศไทยค่ะ ฉันมาเรียนต่อที่นี่และตอนนี้ก็จบแล้ว มันก็ถึงเวล

ฉันเป็นหัวหน้าขององค์กร fuck น่ะค่ะ 55 แค่ชื่อองค์ก

ายหรือขัดผลประโยชน์ก

นี้ร้ายไม่เบาหรอก แต่ตอนนี้มันไม่ได้อยู่กับฉันหรอกค่ะ มันเพิ่งกลับประเทศไทยเมื่อเดื

หึ เชื่อเถอะว่าทุกคนไม่อยากรู้หรอกค่ะ เพราะฉายาของฉัน คือนางมารในคราบนา

ตืด

ทรมาตอนนี้เนี่ย คนยิ่งรีบ ๆ

่งรีบ ๆ อยู่” ฉันพูดด้ว

เพิ่งจะมารีบ เพิ

้วยน้ำเสียงไม

ูดมา ฉันกำลังเก็บของ

อกไปรับไหม แล้วเรื่องที่แกจัดการเองเป็นยังไงบ้าง แล้วแกปลอ

้ย อิอิ อ้อ แล้วเรื่องที่ถามว่าให้มารับไหมนั้น ไม่ต้อง เดี๋ยวฉันนั่งแท็กซ

ดินทางดี ๆ”

แค่นี

านกับลูกน้องไม่สิเพื่อนฉันต่างหาก ปีเตอร์นั่นแหละ ไม่มีอะไรมากหรอก แค่จะบอกว่าคอยดูแลทางนี้ให้เท่านั้นเอง เพ

k

นิด ไม่รู้ว่าผมเป็นไร ตั้งแต่ผมเห็นข่าวนั้นผมก็รู้สึกหงุดหงิดเป็นอย่างมาก ขนาดมีผู้หญิง

มีเพื่อนสองคนคือไอ้คิมกับไอ้ติน แต่มันสองตัว

ัสดีครับ ผมชื่อ คุณาวุฒิหรือมาร์ท แต่ชื่อมาร์ทนี่ผมให้แต่คน

ไม่อยากรู้จักผมหรอกจริงไหมครับก็ผมเป็นมาเฟีย

ยไล่เธอออกจากชีวิตในวันนั้น ผมไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นะครับ ผมก็แค่อารมณ์ไม่ดีแล้วเผลอพูดแบบนั้นออกไ

เป็นจุดสนใจอีกต่างหาก ส่วนข้าง ๆ เธอน่าจะเป็นเพื่อนของเธอมั้งครับ คนหนึ่งดูเปรี้ยว คนหนึ่งดูหวาน ส่วนลินเธอดูทั

รวะ หน้าบูดเป็นตูดเลย

พร้อมทั้งตวัดสา

ชอบกวนมัน

่สุดแล้วผมไม่พูดอะไรได้แต่มองว่าเธอจะทำอะไร

งฉันแล้วล่ะค่ะหลังจากที่นั่งอยู่บนเครื่องหลายชั่วโมง ในที่ส

่อง ติ

ฉันคิดว่าร่างอวบ ๆ ที่เดินมาเปิดประตูให้ฉันนี้คงเป็นป้าอิ่มหรือนมอิ่ม แม่บ้า

นมอิ่มพูดขึ้นพร้อม เงยหน้าขึ้

ก็ไม่ต้องถามนะคะว่าทำไมลินไม่โทรบอกก่อน ลินแค่อยากมาเซอร์ไพรส์น่ะค

แล้วเดินเข้า

ะคุณหนู เดี๋ยวนมให้เด็กมายกของไป

ร์ไพ

นตะโกนเองแ

งสองท่านดูตกใจ ตอนนี้ผ่านไปประมาณสองนาทีแล้ว

อคุณแม่ เซอร์ไพ

้าไปกอดคุณพ่

อไหร่ ทำไมไม่บอกพ่อกับแม่

บคุณแม่นี่ค่ะ” ฉันพูดก่อนจะกอดท่านทั้งสองอ

กที แม่คิดถึงหนูมากเลยนะลูก ไป ๆ

ันเรียบร้อยแล้ว คุณแม่ก็บอกให้ฉันขึ้นมาพัก

ด รอไม่นาน

ก ถึงไหนแล้ว”

้ไปเที่ยวกัน ฉลองการกล

ผับไหม เห็นเขาพูดก

รางค์ค่ะเรื่องเ

วกแก สองทุ่มค

น คนที่ไล่ฉันออกจากชีวิต ไม่รู้สิคะ ฉันมีลางสังหรณ์แปลก ๆ

งทุ่มครึ่

ทุกการกระทำก็หยุดทันทีหลังจากที่ฉัน ยัยมีน ยัยปรางค์เดินเข้ามา

มันใส่เดรสสั้นหวาน มันใส่มาไม่เหมาะเลยอะ พอถามมันก็บอกว่าอยากใส่ชุดนี้ ส่วนคนที่จัดหนักจัดเต็มเหมาะกับการมาเที่ยวครั้งนี้ก็คงจ

ี้หรอกค่ะ สายตาคู่นี้ที่มองมามันทำให้ฉันสตันทันทีแต่ก็แค่แป๊บเ

าร์ทไง มองมาอย่างกับฉันทำอะไรผิด มองอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ ก่อนที่สาย

ครวะ ไปหาโต๊ะนั่ง

สิ ยืนเ

ชั้นสาม มันดูเป็นส่วนตัวดี สมองของฉันมันเอาแต่คิดว่าท

กยืนเฉย ๆ อะ แกเห็นพี่มาร์ทใช่

” ฉันพูดอย่า

ยัยปรางค์พูดขึ้

ตอบมันไปแค่นั้นพร้อมสีหน้า

็ช่าง ฉันว่าสั่

ไปสักพักพร้อมพูดคุยเรื่องไร้สาระกันไป แต่ฉันไม่ค่อยสนใจหรอกเพราะสมองของฉันน่

ดาวน์โหลดแอป
icon APP STORE
icon GOOGLE PLAY