:1

วยสีหน้าของฉันที่มันเหวี่ยง ๆ แบบนี้ก็เพ

ดีน้ำ

น้ำ

ักหน้าตอบแค่นั้น ก็อย่างว่าแหละ ง่วง อ้อส่วนที่เพื่อนคุยกับ

มันดีดีหน่อยสิคะ เพื่อน

ยัยพิ้งค์เส

ยงจิกกัดจะเป็นใครไม่ได้เลยนอกจากย

องเกร็งนะ เดี๋ยวก็ชิน" ฉันพูดพร้อ

่ไหม" ไอ้แดนถาม

้า" มันคงเห็นหน้าฉันเหวี่ยง ๆ ล

เภท โจทย์ก็คือ การร้องเพลง การเต้น และการแรปสรุปแล้วทุกคณะต้องส่งประกวดคณะละห้าคน โดยก่อนเริ่มประกวดต้องทำคลิป จะเป็นคลิปอะไรก็ได้ แต่ ห้ามให้ค

กันด้วยนะ พวกเราจะได้ไม่ต้องถูกดุอีก" ไอ้แดนยังพูดต่อจากนั้นกระ

หารคณ

ยัยพิ้งค์"

าน น้ำทิพย์ แดน

เหรอ" ซึ่งยัยพิ้

ยหวาน" ยัยท

์ เหมือนกัน" ฉันพูดอะไรไม่

ถาม หวังว่าคงจะไม่เหมือ

ต่าย" ทันทีที่ยัยทิพย์พูดจบฉันก็ยิ

วนพวกมันไปทานข้าว เพราะเดี๋ยวพ

ฉันต้องหาทางแก้เผ็ดนายนั่นให้ได้ คิดว่าใหญ

เป็นเ

สาวของฉันทั้งสามก็ถามทันที แต่ฉ

โต๊ะนั่ง จนเห็นโต๊ะมุมหนึ่งดูสง

่ฉันไม่ได้สนใจเพราะฉันหิว อ้อวันนี้ฉันมากินที่วิศว

วมากเลยแ

ิ๊วหิว

แถมโรงอาหารก็ใหญ่กว่

่า แต่ช่างเถอะตอนนี้หิ

่พริกเยอะอย่างนี้" ยัยพ

ต่มันมากไป เพลา ๆ ห

นเป็นห่วง และมันควรชินได้แล้ว แต่มันก็ไม่ยอมชินกันสักที บอกฉั

นก่อน หิว" ฉันรับปากพวกมันไปส่ง ๆ ก่อนจะใช

ึ

ของพวกฉัน คือเรานั่งฝั่งเดียวกันสี่คน อีกฝั

ร

มคนสุดสวยของฉันมันก็เงียบผิดปกติ ฉันจึงเงยหน้าขึ้นไปมอง สรุปว่าไอ้คนที่มานั่งกับสายตาแปลก ๆ ที่มองมา มันคือไอ้เฮดว

าโต๊ะนี้มีเจ้าของ"

ม่เห็นมีใครบอ

ีเจ้าของนะครับ"

อติดไว้ ใครจะไปรู

้ เขารู้กันทั้งนั้น" โ

นั่งได้" ฮะ อีกทีสิ หูไม่ได้ฝาดใช่ไหม ที่ยัยพิ้งค์เป็น

ารยาท"

นกุศลให้ละกัน จะได้ไม่ต้องมีเวรมีกรรมต่อกันอีก" พูดจบฉันก็ชิ่งเดินออกมาทันที ขืนอยู่ต่อฉันซวยแน่ แล้วจ