ณะศิลปกร

แต่ทำตัวเหินห่าง คอยหลบหน้าผมตลอดเวลา เรียนปกติก็ไม่ค่อยจะมาให้เห็นหน้าอยู่แล้ว พอผมไปหาที่

ทำไมน

ซึ่งเป็นเสียงของโบว์เพื่อนสนิทคนเดียวของมาเฟีย แต่ก็ต้องผิดหว

นี้ เพราะผมรู้ว่ายังไง

ละพรีเซ้นผลงาน เพราะมันเป็นเหมือนการสอบกลางภาคของสาขาพวกผม ไม่ว่าย

ไปมองด้านหลัง “วาดสวยเหมือนเดิมเลยนะคะ อยากฝากตัวเป็น

มเล็กน้อยให้รุ่นน้องตามมารยาท ก่อนจะหั

ยออกเลยอ่ะค่ะ” แต่รุ่นน้องคนนี้ก็ยังไม่เ

อง “พี่เขียนอธิบายไว้หมดแล้วครับ น้องลองอ่านทำความเข้าใจเองแล้วกันนะ พี่ต้องขอต

ตั้งใจแค่เดินไปข้างหน้าเพียงอย่างเดียว ทั้งที่ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนดี

บบุหรี่ แม้ว่าตอนนี้ผมยังไม่คิดอยากจะสูบก็ตาม แต่ถ้าต้องการอยากหายตัวจากผ

ักสายตาสักหน่อย คงเพราะตื่นเช้าเกินไปเลยทำให้ผมรู้สึกง่วงงุนตลอดเวลาตั้ง

? ต้องไปโรงพยาบาลไหม? ใ

ได้ยินเสียงของใครบางคน ซึ่งเป็

หานะคะ อย่างน้อยก็ไปโรงพยาบา

ร็งกลัวอีกคนจะรู้ว่าผมอยู่ตรงนี้ เพราะมาเฟียยืนอยู่อีกด้านของผนัง และเราสองคนอยู่ใกล้กันมาก แค่เหลี่ยมของผนังเท่านั

แล้วแบบนี้เฟียจะสบายใจได้ยัง

ยทั้งหมดจากคำพูดของมาเฟียก็ตาม แต่ก็รับรู้ได้ถึงเรื่องราวอันน่

นนะคะ แล้วถ่ายรูปส่งกลับมาให้ด้วยนะ ไม่งั้น

่เงาของมาเฟียที่สะท้อนลงพื้นเท่านั้น นี่ผมทำอะไร

ตัวเองด้วยนะค

ามด้วยเสียงถอนหายใจของมาเฟีย เหมือนกับว่าเธอกำลั

นะ ถึงว่าทำไ

่วงรู้ความลับของมาเฟีย ผมก็ดันอ่อนไหวไปกับเรื่องราวที่ยังไม่รู้แน่ชัดเลยด้วยซ้ำ เพ

้งกันแน่ ได้ยินตอนไหนก็สร้างความรำคาญใจให้ผมได้ทุกทีเลย “งานพี

งเฉย ๆ ก็คิดออกน่ะครั

รุ่นน้องผู้หญิงที่ยืนข้าง ๆ เล็กน้อยพอเป็นมารยาทเหมือนเคย “แต่ก็ว่าไม่ได้นะคะ เพราะพี่เก่งจริ

ื่อพี่กัสไงครับ! ทำไมต้องสาวความไปถึงพี่กัสน่ะหรอ หึ ก็เพราะผม

พากันหายหัวไปไหนไม่รู้ ไม่อยู่เป็นเ

อาตรงหน้าบาร์ทันทีเลยนะคะ” อยากทำไรก็ทำค

บบนี้! เพราะมันคือสค

พี่โนอาพักผ่อนพอหรอคะ? ต้อง

ุ่งขึ้นมาทันที เมื่อเจอมรสุมคำถามจากรุ่นน้องที่เอาแต่ถามไม่หยุด และไม

นกลับไปตอบคำถาม สิ่งเดียวที่ทำคือเดินไปข้างหน้าอย่างไร้ซึ่งเป

รอกนะ เพราะสำหรับผมมันน่าเบื่อ ฟังมาสามปีก็ต้องเบื่อบ้างเป็นธรรมดานั่นแหละ อีกอย่าง ผมก็พรีเซ้นของตัวเองจบไปแล้วด้วย ก็เลยอยากเดินเล

ได้ยินเสียงเพื่อนผู้ชายคนนึง พูดดังมาจากด้านหลังผ่านผนังกั้นที่ใช้ติดผลงาน

ุยกับมาเฟียอย่างสนิทสนม มันเข้าหามาเฟียและพยายามตีซี้มาสักพักแล้วด้วย ยิ่งช่วงนี้ยิ่ง

้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งปกติ เหมือนไม่มีเรื่องท

้วรู้รอด ทั้งไม่อยากไปเพิ่มเรื่องป

หรอ?” แต่มันไม่ม

มีอะไรให้ทำก็ไปทำเถอะ” ส่วน

ไง เราถึงได้มาอยู่กั

้ลุกขึ้น แล้วลากให้เดินตามผมมา แต่ก่อนจะไป ผมก็หันกลับไปมองไอ้ต้นที่ตอนนี้หน้าเหวอมากเมื่อเห็นผม “อย่าเข้ามาย

ล้วล่ะมั้ง ผมจึงตัดสินใจได้อย่างรวดเร็ว และพามาเฟียเดินมาที่รถตรงลานจอดรถหน้

ตรวจงานไม่เสร็จเลยนะ” มาเฟีย

้ว่ามีอะไรเพิ่มเติมหลังจากส่งงานเสร็จ” ผมพูดพรางจัดแจงใส่เข็มขัดนิรภัยให

หน้าสงสัยแกมหวาดระแวงสุด ๆ “ฉันแค่จะพาเธอกลับ ที่นี่วุ่นวายเกินไป” ผมก็เลยต้องพูดเพ

แล้วขับออกจากห

และถูกล้อมรอบไปด้วยต้นไม้ ผมเคยอ่านเจอรีวิวในไอจี แล้วคิดไว้ว่าอยากจะพามาเฟียมาด้วยกัน แต่ก็ไม

ียทักท้วงทันที หลังจากถูกผม

ีไปมองคลองน้ำขนาดใหญ่ ที่อีกฝั่งมีต้นไม้หลากหลายชนิดปกคลุมอยู่ ซึ่

่าเหนื่อยหน่ายสำหรับเธอมาก “ฉันต้องรีบกลับหอ ถ้านายชื่

ินห้าโมงเย็นแน่นอน” แต่เมื่อพูดจบ ผมก็ยังไม่ยอมละสายตาจากใบหน้าของผู้หญิงที่ผมเฝ้าคิดถึงตลอดทั้งวั

“อย่าทำแบบนี้สิ ฉันอึดอัด” และถึงแม้เจ้าตัวจะพูดแบบนั้น แต่

ายความว่

ถ้าไม่ให้ฉันมองแล้วจะให้ฉันทำอะไร

่างไว ยังไม่ทันที่ผมจะได้ทวงคืนความยุติ

นไม่ได้คิดอะไร ปล่อยให้อีกคนสงสัยเล่น เป็นการเอาคืนที

คลองน้ำอีกครั้ง ด้วยสีหน้าหงุดหงิดที่พอผ

นะอีกฝ่ายเพราะสีหน้านั้น “ห

ฟียหันกลับมาพร้อมก

” ผมจึงทำเป็นพูดหน้านิ่

วนมาเฟียก็เริ่มสู้กลับ และมอ

ัวใจผม แค่คิดจะสู้รบก็รู้ผลทันทีว่าต้องพ่ายแพ้ “โอเค ฉันนิสัยไม่ดีอยู่แล้วนั่นแหละ ก็เลยต้อง

บพลัน “เลิกทำซะ” และเจ้าตัวก็หันไปมองคล

กได้เลยว่าตัวเองงี่เง่าขึ้นเยอะ ปกติเป็นแบบนี้ที่ไหนล่ะ คงเพราะระย

จะยกแก้วน้ำปั่นขึ้นดื่ม “ถ้าง

ันนะ” และเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้ แม้จะรู้ลึก ๆ ว่าคำพูดพวกนี้หมายถึงอะไร แต่ต่อให้

นมาเฟียจะตั้งใจตอบคำถามนี้มาก เพราะสายตาที

บเธอมาก” ผมพูดรัวเพราะเริ่มควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่อยู่ ยิ่งมาเฟียผ

? ฉันไม่ใช่คนดีอะไรขนาดนั้น ไม่ได้ทำดีต่อนายเลยด้วยซ้ำ ผีบ้าตัวไหนเ

ห้ผมหัวเราะรั่วออกมาอย่างไม่มีเหตุผล คงเพราะมันดูจริงจังเก

?” ส่วนมาเฟียก็เบิกตากว้างอึ้งกว่าเดิม เม

ดหัวเราะไม่ได้เพราะเห

ัวรีบเอามือมาปิดปากผมทันที ก่อนจะหันซ้ายหันขวาทำตัวเลิ่กลั

ก็ยิ่งทำให้ต่อมหัวเราะของผมทำงานหนักไม่พั

เชิงดุใส่ผม ด้วยน้ำเสียงที่เบ

าตัว “นี่ เธออยากรู้ไหมทำไมฉันถึงยึดติดกับเธอขนาดนี้?” ก่อ

ดเลยนะ ห้ามหัวเราะด้วย!” แต่คุณเธอก็เล่นพูดดัก

ส่อีกฝ่าย โดยไม่เขินอาย “เพราะว

งสัยเมื่อผมพูดจ

กวนประสาทด้วยการย้อนถาม พร้อมกับ

งั้นก็ไม่ต้องพูดต่อสิ พาฉันกลับได้ยัง? จะสี่โมงแล้วเนี่ย” จากนั้นเจ้า

ินไปยืนอยู่ข้างหลังของมาเฟีย ที่เพิ่งหยุดชะงักเพราะคำพูดของผมเมื่อสักครู่ “

่ว่าครั้งแรกเธอจะทำอะไร มันก็คือการตกหลุมรักไปแล้วทั้งนั้น เพราะงั้น การที่ฉันยึดติดกับเธอ…ก็เป็นเพราะฉันไ

ียและเดินไปข้างหน้าก่อนเจ้าตัว ปล่อยให้คนใจร้ายที่เ

้าโมงเย็นได้นะค้าบ~” แต่สุดท้ายก็ปล่อยไว้ไม