จิตร

ียจะทำอะไร พูดอะไร หรือแค่ขยับตัวไปไหน ผมก็คอยจ้องมองและคอยสะกดรอยตามตลอดเวลา ท

ะมันทำให้ผมคิดถึงวนเวียนอยู่ในหัวเต็มไปหมด พยายามโฟกัสอย่างอ

อรี่ปั่นไม่เ

ี่กำลังยื่นแก้วสตอเบอรี่ปั่นให้ “ทีเธอยังกินแต่ช็อ

เราะต่อกระซิกของทั้งสองคนเบามาก และเป็นบทสนทนา

จาก

นได้ พึ่งได้เห็นหน้าก็ตอนนิทรรศการบีบีเคพาชิว และเหตุการณ์

มองไปทางมาเฟียอย่างไว เมื่อเจ้า

รีบม

ามมาเฟียไปห้องน้ำด้วย ถึงขั้นตามไปทุกที่แล้วนะ เห็นท

ผมก็ไม่ใช่คนโรคจิตอะไรขนาดนั้น แค่ไม่เป็นตัวเองถ้าเป็น

เพราะอยู่ดี ๆ มาเฟียก็มายืนกอดอกอยู่ข้าง ๆ แล้วมาตั้งแต

หน้าสงสัย และจ้องมองใบหน้าเรียบนิ่งของมาเฟียด้วยค

าย ไม่ได้ตอบคำถาม และไม่ซักหาคำตอบอะไรจาก

ม

รุนแรงมากขึ้นทำให้ผมเริ่มอยากเรียกร้องอะไรบางอย่าง หรือถ้าเรียกร้องแล้วไม

มวดคิ้วมุ่ยมองหน้าผม น้ำเสียงที่เรียบนิ่ง

หวกับความไม่พอใจของคนตรงหน้าอีกต่อไป ก่อนจะฉ

้วล่ะนะ ผมจึงต้องใช้ไม้แข็งด้วยการเพิ่มแรงลากจนมาเฟียด

~ ป

ี่ไม่มีคลาสเรียนในช่วงเวลานี้ได้แล้ว ตอนนี้ก็เหลือแค่เราสองคน เจ้าตัวก็โวยวายใ

ุ

แล้วก็ยิ่งโวยวายมากขึ้น เมื่อผมดึงเจ้าตัวเข้ามาแน

” ส่วนผมก็พูดหยอกล้อได้หน้าตาเฉย เพราะยิ่งเห็นคน

ู้เลยว่าโมโหผมมาก “ครั้งเดียวก็เกินพอ ฉันไม่

งที่สอง เธอจะให้อะไรฉันเป็นรางวัลดีล่ะ” ก่อนจะโน้มหน้าเข้าไปใกล้

่นั่นใช่ไหม?” แต่คำพูดต่อมาของมาเ

ิด ในขณะที่ผมจ้องมองนัยน์ตาสีน้ำตาลเป็นประกายของคนตรงหน้าอย่างลึกซึ้ง ก่อนจะทิ้งตัวนั่งเก้าอี้ตัวที่อยู่ใกล้ท

เห็นเป็นครั้งคราว ก่อนจะพ้นลมหายใจออกอย่างระมัดระวัง แ

่องที่ผมชอบเจ้าตัวหรอกนะ แต่เพราะคำถามนี้มันชวนให้ผมรู้สึกหดหู่ยั

้นอย่างสิ้นเชิง และผมก็คาดเดาไม่ได้ด้วย ทำได้แค่สบเข้าไปนัยน์ตาเปล่ง

งเฉียบพลัน และเข้าใจแล้วว่าใบหน้าเรียบนิ่งนั้นหมายถึงอะไร

อความใจดีสุดท้ายของฉันต่างหาก เพราะถ้านายเข้ามายุ

ีเพราะเริ่มนั่งไม่ติด อีกทั้งยังรู้สึกร

งตามที่พูดนั่นแหละ ถ้านายยังอยากมีชีวิตที่สงบก็เลิกสนใจฉัน เลิกตาม เลิกอยากรู้เรื่องราวเกี่ยวกับฉันซะ” และทิ้งท้ายด้

าบางคนที่ยังนั่งทำงานต่อในห้อง ซึ่งหนึ่งในนั้นก็มีผมด้วย เพราะต่อให้กลับคอนโดไปตอนนี้ก็คงไม่มีอะไรใ

ลับก่อนแล้วนะ ไว

ับบ้านดี ๆ ล

ๆ ไ

น จนตอนนี้เหลือแค่ไม่กี่คน ซึ่งผมก็แอบหวังนะว่าจะเหลือแค่ผมกับมาเฟียเป็นสองค

จากเพื่อนผู้ชายคนหนึ่งอย่างไวเพราะนึกสงสัย เพื่อนคนนี้

เองที่คิด

ต้องเร่งทำงา

้วทำไมต้องเป็นห่วงกันขนาดนั้นด้วย มันทำใ

นน้ำเสียงจะนุ่มนวลขนาดนั้นเลย แถมยังยิ้ม

ฟียที่กำลังนั่งวาดรูปด้วยความสบายใจ ก่อนที่ผมจะเก็บของใส่กระเป๋า และลุก

งสวยและเหมือนจริงมาก แต่ก็นะ คุณเค้าเป็นตัวท๊อปเรื่องการวาดภาพเสมือนได้เหมือนที่สุดของรุ่นอยู่แล้วล่ะ ผมก็ตะลึง

ะ ความสองมาตรฐานของมา

ฉันจะได้ไปส่งเธอด้วยไง” แต่ยิ่งหงุดหงิดยิ่งอยาก

างถอนหายใจแผ่วเบา เหมือนกำลังค

มก็ต้องเป็นฝ่ายก่อกวนใ

ั้นก็ยอมวางพู่กันในมือ ก่อนจะเก็บข้าวของใส่กระเป๋าตัวเองอย่

?” ผมตั้งใจพูดขยี้ให้คนฟังรู้สึกหงุดหงิดกว่าเดิม

ไปที่ซิ้งค์สำหรับล้างพู่กัน ก่อนจะทำการล้างอ

้างก็ไม่รู้ น่าจะเป็นมาตั้งแต่เมื่อคืนล่ะมั้งที่ผมได้เปลี่ยนไป รู

เรื่องนี้ก็เป็นหนึ่งเรื่องที่ทำให้ผมหงุดหงิดไม่หาย แต่ก็ต้องพยายามใจเย็นไว้ เพราะถ้ายุ่งมากเกินไปมา

ะหันกลับมามองหน้าผมด้วยสีหน้าหงุดหงิด “หรือถ้าอยากยุ่งมาก นายก็ไปเที่ยวที

่ไหม?” ก่อนจะถามเพื่อทบทวนคำพูดที่เจ้าตัวพยายามดูถ

าใจสิ่งที่เจ้าตัวต้องการจะสื่อสาร “อยากรู้ว่า

เฟียไม่รอให้ผมได้อ้ำอึ้งและคิดหาคำถามอะไรอีก เมื่อเก็บอุปกรณ์ที่พึ่งล

องไปดูให้เห็นกับตาตัวเอง แค่นั้นแหละ” มาเฟียตอบคำถามของผมในขณะที่เก็บของเสร็จพอดี “เพราะถ้ารู้แล้ว นายจะได้เลิกยุ่งกับ

าทีผ

ก่อนจะเดินไปที่รถของตัวเองที่จอดอยู่เป็นคันสุดท้าย เพราะตอนนี้ทั่วทั้งมหาวิทยาลัยต่างก็ถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมิด มีแค่แสงไฟตามจุดต่าง

ามหลังมาเฟียมา แต่เพราะกำลังยืนอึ้งกับคำพูดของเธอคนนั้

แต่คิดเรื่องที่มาเฟียพูดนั่นแหละ ไม่รู้จะเอายังไงต่อดี ยิ่งคิดยิ่งเครียดแฮะ ไม

กหน้าตึกคณะก่อนแล้ว

ละถึงจะรู้ว่ายังไงมันก็ไม่กลับเป็นปกติแล้วก็ตามทีเถอะ เพราะสาเหตุของเรื่องนี้มันถูกสะ

บรรดาพี่น้องทั้งเจ็ดคน ก็เลยต้องจำใจเป็นเพื่อนสนิทที่สุดให้กันยังไงล่ะ และเรื่องของมันก็ไม่ได้สำคัญอะไรก

งเข้าไปแจ

เล่มสามเรื่อง7leadersเ

โดโ

นเตียงนุ่มโดยไม่สนใจแล้วว่าเนื้อตัวจะสกปรกจากการเผชิญฝุ่นควันมาตลอดทั้งวัน อยากจะเผลอหลับให้ล

่ว

็ต้องไปดูกับ

ปด้วยใบหน้าของมาเฟีย และพอคิดถึงใบหน้าก็นึกไปถึงสัมผัสนุ่มจากริมฝีปากสี

าฉันก็ต้อง