บาบางลงมาก เหลือเพียงกลุ่มนักศึกษาฝ่ายกิจกรรมจั

จัดการ จัดหา จัดสรร สร้างสรรค์ เอาเป็นว่าทำทุกอย่าง นี่แหละหน้าที่ของผม ถ้าจะให้นิย

ฮ้

นั่

ว้ไหนดีคะ?” ผมหันมองกล่องใบใหญ่ที่

กลับรุ่นน้องไป โดยที่ยังไม่รู้ว

็มใจช่วยเต็มที่ค่ะ” อีกอย่าง ผมก็ไม่ชอบสายตาหวานเยิ้

ูดพรางเก็บสายไฟที่ระโยงรยางค์ใส่กล่อง และพยายามทำตั

ลยนี่คะ ให้กิ๊ฟช่วยได้นะ ไม่ต้องเ

หญิงที่ชื่อกิ๊ฟ และยิ้มอย่างเป็นมิตรให้ได้มากที่สุด “ถ้างั้น น้องช่วยเก็บพวกผ้าปูโต๊ะกั

งคนเดิมมีท่าทีตื่นเต้นดีใจ เมื่อผมสั่งงานให้เจ้าตัวเสร็จ แถมเสียงพูดก็ดั

อะไรที่น่ารำคาญใจไม่น้อยเลยทีเดียว แต่ด้วยหน้าที่อันยิ่งใหญ่ของการเป็นประธานสโมสร ที่พึ่งได้รับตำแหน่งสด ๆ ใหม่

ี่ประธานสโมสรที่ใคร ๆ ก็ต่างอยากได้ ใคร ๆ ที่ว่าคือคนกลุ่มหนึ่งที่ต้องการอำนาจในการสั่งการ ซึ่งผมไม่ต

คอยตั้งใจดักฟังอยู่ตลอดเวลาพูดขึ้น เพราะเธอคนนี้ไม่ค่อยพูดอะไรมากนักเท่า

ี๋ยวฉันมานะมาเฟีย ต้องไปช่วยไอซ์ล้างอ

ี๋ยวสิ แล

่อนไง แล้วจะทักหาตอ

่ว่

เหมือนกัน เพราะตั้งแต่ขึ้นปีสามและได้รับหน้าที่เป็นประธานสโมสรมา ผมก็ได้พูดคุ

แล้วอ่ะ” ผมพยายามเก็บอาการตื่นเต้นของตัวเอง ก่อนจะหันม

มกันกับฉัน ฉันจะยกกล่องนั้นไปพอดี” ผมพูดด้วยน้ำเสียงเป

ก็ไม่ได้ใช้อีก” อันที่จริงก

แต่ผมกลับแสดงบทบาทเป็นนักรักษ์โลก พร้อมกับเดินไปยกกล่องใบใหญ่ “ตามม

่ออกจากปากผมก็ดูน่าเชื่อถือ และต้องเชื่อฟังทำตามด้วย แม้แต่คนดื้อ

กติผมไม่ชอบใช้อำนาจในทางที่ไม่ชอบหรอก แต่พอลองใช้กับผ

าเฟียก็ยอมเดิ

าคบ่ายล่ะ?” ผมเอ่ยถามคนข้าง ๆ ระห

คำตอบ เพราะเจ้าตัวช่างเงียบซ

ีเถอะ “เพราะเรื่องของเธอไง ฉันถึงอยากรู้” ยังไงคนอ

” ถ้าคนอื่นฟังคงมีสะอึกบ้างแหละ ไอ้ประโยคห้วน ๆ ชวนหาเรื่องสไตล์มาเฟีย

เครียดที่อยู่ดี ๆ ก็มาแทนที่หน้าเรียบเฉยซะงั้น “เข้าใจผิดเรื่องอะไร?”

้ามาพูดคุยกับฉันเหมือนเราสนิทกัน มันทำให้คนอื่นมองเราแปลก ๆ และเข้าใจผิดไปกันใหญ่ว่าเรากำลังคบหากันอยู่ เข้าใจแล้วใช่ไ

ยนะ ทำไมต้องห้ามฉันไม่ให้ทำแบบนั้นด้วยล่ะ? เธอซะอีกที่แปลกประหลาด” ผมพูดด้วยน้ำเสียงปกติ คล้

ญ่ไง ฉันไม่ชอบ เพราะฉะนั้นห้ามทำอีก” และเมื่อเจ้าตัวพูดจบ ก็รีบเดินนำผมไปทางเข้าตึกค

ับไปตอ

ไปไหนมาเนี่ย?” เพื่อนร่วมสาขาคนหนึ่งทั

เริ่มคลาสเรียน กำลังเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ดูไม่มีความทุกข์ร้

” เธอตอบด้วยน้ำเสียงปกติ และเดิ

นในห้องจะดังแข่งกันจนฟังอะไรไม่รู้เรื่อง แต่ดูเหมือนว่าผมจะติดตั้

ึ่งอยู่ไหน” ทั้งที่ไม่มีความจำเป็นจะต้องสนใจรายละเอียดของชีวิตใครขนาดนี้ แต่

มถึงสนใจ? ผมก็

ม? เห็นว่าที่นั่นอร่อยดีนะ” ผมสะดุ้งตกใจเ

ะน่ะ ไม่ไปอ่ะ ขี้เกียจเดิน” ผมตอบกลับไปอย่างธรรมชาต

่องแบบนี้ถึงซื่อบื้อจังเลยมึงเนี่ย” ไอ้บอนไซพูดขึ้น

นอนว่าผมไม่ใส่ใจ ยิ่งเป็นเรื่องสาว ๆ ที่พวกมันตื่นเต้น

~ ไปด้วยกันเถอะ ไปเป็นพล็อพประกอบฉากให้พวกกูหน่อยนะ”

้อาร์ตพูดเสริมให้ ในขณะที่ก้มหน้าวาดรูป ท่าทางของเพื่อนคนนี้ก็ดูไม่มีค

ส่งสายตายิ้มหวานอะไรหรอก เดี๋ยวกูทำให้เอง” ไอ้บอนไซย

ำชวนของเพื่อนทั้งสอง “เออ ไปก็ไป” ก่อนจะทำทีเป็นเล่นโทรศัพท

ดส่งท้ายด้วยท่าทางตื่นเต้นดีใจ ก่อนจะห

วโมงต

่งกินข้าวสบายใจใต้ตึกคณะเสร็จไปแล้ว คงไ

ะ กูจะกลับไปที่ตึกคณะ” เมื่อคิดได้ว่าไม

ม

สิเพื่อน” แต่ก็โดนไอ้บอนไซคว้าแขนเสื้อไว้ไ

อย่างไม่ใยดี “ไม่รอแล้วว่ะ เสียเวลาพักผ่อนหมด” แ

ุ

อ้

ราวนี้ผมมือไวคว้าร่างบางไว้ได้ทัน ทำให้ตอนนี้เราสองคนคล้ายกับว่

ย?” นั่นสิ ทำไมเป็

หมือนเกิดขึ้นไปแล้ว และกลับมาเกิดขึ้นซ้ำ ๆ หรื

่นัก “เธอนั่นเอง มากินข้าวที่นี่หรอ?” แต่ช่างมันเถอะ ทั้งเรื่องสติของผม ทั้งเรื่องทฤษฎีจิต

ยมองหน้าผมด้วยสีห

.

เนี

่นี้จ

ี่มาพร้อมกันกับมาเฟียพูดขึ้น พรางหันมองหน้าผมกับมาเฟียสลับไปมาด้วยส

าผมหน้าเหวอไปเลย แถมยังเดินหนีไปคนเดียว ปล่อยให้ทุกคนยืนงงเป็นไก่ตาแต

ดนี้ ทั้งที่รู้ชื่อกันไปแล้ว แต่กลับบอก

ะไรหยิ่งผ