นงานนิทรรศกา

ขนมเลย จะได้หมด ๆ กูอยากกลับแล้วเนี่ย” ผมพูดขึ้นทันทีเ

นีจากบูธของตัวเองมา” เอ่ยเสียงเรีย

แต่มันก็พูดถู

ผมโดนบ่นทันทีเพราะแย่งลูกชิ้นจากมือมันแล้วยัดใส่ปากตัวเองโดยไม่

แย่งลูกชิ้นไอ้โนอาเป็นวิธีการเอาคื

ึ

้าเหวอค้างกลางอากาศด้วยกันทั้งคู่ พวกผมสองคนมองหน้ากันแล้วหันมองสมุดสีดำ ต้นเหตุ

ไม่รู้จะตกใจเรื่องไหนก่อนดี เรื่องแรกคือหน้าอกใหญ่โตเกินไปไหมครับคุณผู้หญิง เรื่องที่สองคือผมพลาดผู้หญิงหน้าตา

้หน้าเลวนี่กันล่ะ?” ไอ้โนอาอย

ปากร้ายด้วยแฮะ ต้องโดน

ยิ้มกริ่มให้ผู้หญิงสวยตรงหน้า แต่ปฏิกิริยาต

ของผม มันกับผมอยู่ด้วยกันมาได้ไงกันนะ? ไม่ช่วยคิดไม่พอยังทำหน้ากวนส้นตีนได้ไม่เลิก แต่ก

น้าสวยคมที่พอได้มองอีกทีก็ยิ่งสวยไปกันใหญ่ “ว่าแต่ เธอมีอะไรให

ีย

่ดมาจากไหนถึงได้ล้อเล่น

อึ้งค้างใ

ำอะ

่นกับ

งโดนตบหน้

ล้วค่อย ๆ หันก

ชักไม่แน่ใจว่าเคยนอนกับผู้หญิงคนนี้แล้วหรือยัง แต่ผมก็มั่นใจว่าไม่เคยเห็นผู้หญิงหน้าตาแบบ

พราะตอนนี้ผมกลายเป็นอนุสาวรีย์แห่งความอับอายไปเสียแล้

่องเลยแกเนี่ย! เอ่อ..คือว่า เพื่อนเราเข้าใจผิดคิดว่านาย

ไมไม่บอกลักษณ

มัน

กแล้ว แต่แกรีบเ

บ้าอะไรกั

ีกว่าจะได้ไม่ผิดคนอีก มั

อง..

ขาไปแล้วนะ ข

้วกันนะ แค่เรื่

่องเข้

่องเข้

่องเข้

จริ

จจ

มิริน ไม่น่าเชื่อว่าเราจะได้มาเจอกันอีก หลังจากที่ผมโดนตบห

ควรจะด่าออกไปหรือพูดอะไรก็ได้เพื่อทวงถามคว

องรุ่นพี่ขี้อวดก็ไม่สามารถดึงผมกลับมาเป็นตัวของตัวเองไ

ี้น่ะแหละ” ท่าทางเย็นชานั่นอีก ทำเหมือนผมไม่อยู่ใ

นทั้งสองคนรู้จัก

ันนิดหน่อยน่ะค่ะ แต่จบไปแล้ว

่เรื่องเข้าใจผิดนิดหน่อย? แล้วจบ

ด้วยสีหน้าใจดีเป็นมิตร ต่างกับตอนเจอหน้ากันตามลำพังที่มันชอบทำหน้าชั่วร้ายอย่างเป

าไหมครับ...มิริน” ในที่สุด ปากก็ยอมขย

ายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ตอนนี้ผมชักจะหยุดมองไม่ได้แล้วสิ ยอมรับ (แค่ในใจ) เลยว่า ผู้หญิงคนนี้ทั้งสวยและมีเ

้ยังไงก็บอกมา” สงสัยผมจ้อง

พื่อข่มขวัญให้อีกฝ่ายรู้สึกเกรงกลัวบ้าง เพราะยังไงซะ ก็เป็นทางนั้นที่ทำผิดต่อผม จ

” ต้องกลับไปถามแม่มะลิเรื่องพี่น้องของไอ้โนอาสักหน่อย

งข้ามต่างจากตอนแรกที่เจอกัน ตอนนี้กลับเป็นฝ่ายมิรินที่กำลังมองหน้าผมตาไม่กะพริบราวกับกำลังติดต

ุ่มอัตโนมัติด้วยใบหน้าไร้อารมณ์แต่รังสีค

ู้หญิงคนนี้ แต่บอกตามตรงว่าเธอคนนี้น่า

ดไรฟันที่ขบแน่น แต่ยังแสด

ทำเหมือนตัวเองเป็นคนช่วยจัดการปัญหาทุกอย่างให้ราบรื่น ช่างน่าปล่อยนวมอัดหน้าเสียจริง คำว่าเสแสร้งเก่งยังนิยามให้ไม่ได้ “มิริน

ผมดักคอไอ้อาชิก่อนที่มันจะพามิรินลุกหนีจากผม “ถ้าพี่มีเรียนก็เช

พิ่มระดับเสียงดังขึ้นกว่าปกติ คิ้วที่เรียงเป็นระเบีย

ื่อรับผิดชอบความเสียหายที่เกิดขึ้นกับตัวฉัน ถึงแม้ว่า อยากจะให้เธอรับผิดชอบอย่างที่ใจคิด ก็คงไม่ได้ด้วยสิ” ผมยิ้มเยาะด้วยความคิดชั่วร้าย เรื่อง

มบาสคณะวิทย์กีฬา เรามาแข่งบาสกัน” มิรินยืนซึ่งหน้าผม สายตา

พลาดที่เจ้าตัวทำกับผม “เธอต้องชดเชยความผิดที่ตัวเองทำนั่นถึงจะถูก แต่วิธีของเธอที่พูดมาเมื่อกี้มันไม่เห็นเหมือนการชดเชย

ยก่อนว่านายคู่ควรที่ฉันจะรับผิดชอบต่อความผิดแค่นั้นหรือเปล่า การแข่งบาสก็แค่พิสูจน์ว่านายคู่ควรไหม ถ้าไม่…ฉันก็ไม่จำเป็น

ญิงหน้าสวยหุ่นดี แถมความปากร้ายให้อีก ถ้าจะใช้วิธีแบบเดิมคงเป็นผมเองที่โดนตราหน้าว่าเลวทราม กล้าทำร้ายแม้กระทั่งผู้หญิง (บ้า

ไม่กล้ารับคำท้าของฉัน นั่น

ไรจะยอมให้ผู้หญ

ะแยกยิ้มมุมปากพลางคิดในใจถึงสิ่งที่อยากได้จากมิริน ผมจะทำโอกาสดี ๆ แบ

ะหันกลับมาหยิบกระเป๋าของตัวเองที่โต๊ะม้าหิน

กผมลืมไปเลย ถ้ามิรินไม่พูดขึ้นผมคงลืมไอ้รุ่น

ยะห้วงแขนของผม มิรินเบิกตากว้างจนเห็นนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มเปล่ง

ันชนะ ฉันจะขออะไรจากเธอ” ผมยิ้มกริ่มอย่างไ

องออกจากการเกาะกุมของผมอย่างง่ายดาย นั่นก็เพราะผ

พราะยังไงซะ นายก็ไม่ชนะฉัน” ตบท้ายด้วยรอยยิ้มชวนพิศวงชอบกล ทำเ

สีแดงที่มีการเคลื่อนที่อยู่จุดเด