บทที่ 7 ตอนที่ 6 ตัวตน

จำนวนคำ:2473 | อัปเดตเมื่อ：21/12/2023

ผู้หญิงตัวเล็กน่ารัก ผมมองพวกเค้าแล้วยิ้มตอบ หัวใจเต้นแรงรู้สึกมีความสุขกับภาพตรงหน้า หรืออาจเป็น

ภาพที่ผมหลงลืมมันไปแล้วด้วยซ้ำ แต่แล้วทำไมถึงได้

อมขยับ รู้สึกตัวแต่ไม่สามารถต่อต้านอย่างที่ใจคิด

้นกระแทกพื้น ผมมองสภาพของผู้หญิงตรงหน้าอึ้ง ไม่ได้อยากทำแบบนี้เลย แต่ก็อ

ด้ “ดึงฉันขึ้นสิ” มือเรียวเล็กยื่นให้ผมจับหวังให้ผมช

มีทา

ยไม่หันกลับไปมองคนข้างหลัง ไม่รู้ว่าสีหน้าแววตาจะแสดงออกต่อผมยังไงหรือรู้สึ

นโอ

ง แต่เปลี่ยนมานอนบนพื้นหญ้าใต้ต้นไม้ใหญ่และมองท้องฟ้ายามเย็นที่กำลังเปลี่ยนเป็นสีส้มอ่อนๆ วันนี้รู้สึกแปลกๆ จากเหตุการณ์ก่อนหน้าที่ทำผมสับสนไปหมด และแปลกกว่านั้นคือผมไม่สามารถรู้ถึงสิ่งที่ก

ตกใจแม่ล่ะสิ ขอโทษที แม่ลืมเรียกก่อน” แม่มะลิคงจับปฏิกิริยาได้จากการ

ิ “เปล่าครับแม่” ผมยันตัวลุกจากพื้น เดินไปพยุงแขนเล

วันนี้ฮานดูท่าทางแปล

ากเปลี่ยนวิธีมองท้องฟ้าเฉ

ยก็ช่วยบอกแม่หน่อยว่ามัน

ลิ ไม่รู้ว่านี่เรียกเซนส์ผู้หญิงหรือเพราะเคยเลี้

ลิเรียกชื่อ

สินใจพูดออกไป ทั้งที่อยากเก็บไว้ก่อนแท้ๆ เพราะมันยังไม่ได้คำตอบเลยด้วยซ้ำ ผมไ

ใช่ไหม?!! ลูกโอเคร

ช่ฝันร้าย” ผมรีบเบร

ไง ผมเองก็ไม่รู้จะเริ่มเล่ายังไงเหมือนกัน คงไม่เหมาะถ้าจะบอกว่าเรื่องมัน

ก็ยิ้มกว้างมีความสุขเหมือนกัน มันรู้สึกดีมากๆ ...ที่ได้เห็นภาพนั้นอีกครั้ง ผมไม่ได้เห็นรอยยิ้มพวกเค้านานแล้ว”