ล้านักข้าจักเลิกรักคุณพี่

เถิดเจ้าค่ะ ข้าอยา

้เป็นน้องเอาแต่ออดอ้อนขอให้เธอเล่นโน่นเล่นนี่เป็นเพื่อนอยู่ร่ำไป ไม่รู้เมื่อใดผู้เป็

บา ค่อย ๆ เดินไปนี่แล

ม่รู้จักตื่นเต้นกระไรนักหนากับแค่การพายเ

ดอกเจ้าค่ะ แต่ชบากลั

ผู้เป็นพี่รับปากเธอจึงไม่อยากเปิดโอกาสให้พี่เปลี่ยนใจอีก กระทั่งเมื่อได้นั่งลงบ

าขา ขอบพระ

วยงามตามที่คนเป็นพี่เคยสอน ท

เพราะอีกประเดี๋ยวคุณพี่ทัพกับคุณพี่ไม้จักมาที่เ

ของเพื่อนสนิทของมารดาที่ไปมาหาส

กช่วยพี่ชวนชมทำขนมไว้ต้อนรับคุณ

ห้ยุ่งยิ่งกว่าเด

เรื่อย ชบาตั้งใจจัก

ั้นก็ย

อเอ็นดู แม้จักอายุห่างกันถึงเจ็ดปี แต่แม่หญิงชวนช

สนุกอย่างที่คิด เพราะเมื่อสองพี่น้องกำลังจักพายเรือกลับเรือนท้องฟ้ากลับมืดครึ้มดำทมึนขึ้นมาเสียอย่างนั้น แม่หญิงผู้พี่พายเรือไปไม่ถึงไหนฝนก็กระหน่ำเทลงมาอย่างหน

าเกาะใ

ลองไหลเชี่ยวกรากกว่าเดิมมาก แลในที่สุดแรงน้ำก็ทำให้เรือลำน้อยที่เกิดล่มลงกลางคลอง แม่หญิงทั้งสองพลัดลงน้ำท่ามกลางพายุ

ี่ชวนชมอยู่

ไปท่ามกลางบรรยากาศมืดฟ้ามัวดิน กระทั่งเห็นพี่คนดีโผ

นี้เจ้าค่ะ มาเกาะเถาว

ชบาน

าน้องน้อย หมายจักเกาะเถ

ายน้ำมิได้แล้วเจ

ล้วในที่สุดเธอก็สู้แรงน้ำอันเชียวกรากไม่ไหว ทำให้เธอจมห

.ช่วยด้วย ช่วยพี่ชวนชม

่ชวนชมท่ามกลางน้ำที่เชี่ยวกราก แม่หญิงน้อยแหงนหน้ามองคนที่ช้อนอุ้มเธออยู่ทั้งน้ำตา แม้นัยน์ตาเธอเพลานี้พล่าเลือนด้วยหยาดน้ำ แต่เธอมั่นใจว่าเธอเห็นคุณพี่ทัพดวงตาแดงก่ำ แถมยังมีน้ำตาคลอหน่วยตาอยู่ตลอดเวลา เขาวางเธอไว้ริมฝั่ง ก่อนที่เขากับน้องชายจะเพ

ยืนยันแล้วว่ากระแสน้ำได้พรากเอาลมหายใจของแม่หญิงชวนชมไปเสียแล้ว ทุกคนในครอบครัวของแม่หญิงผู้จากไปต่างร่ำไห้ ไม่เว้นแม้แต่ผู้เป็นบิดา ส่วนผู้เป็นมารดานั่นร้องไห้จนเป็นลมไปหลายรอบ

้าทำให้พี่ชวนชมต้อ

ิดของแม่หญิ

่าวเอ่ยปลอบทั้ง

องตาว่าคุณพี่ทัพของเธอร้องไห้ เธอเห็นน้ำตาเขาไหลหล่นลงมาเป็นสาย ในอกให้รู้สึกสะเทือนไหว เธอเพิ่งเข้าใจก็วันนี้ว่าตลอ

ต่อไปข้าจักเป็นคนดูแลเอาใจใส่ค