ยากให้กลายเป

การณ์ไฟป่าทำให้มีชาวบ้านและเจ้าหน้าที่ที่ได้รับบาดเจ็บถูกส่งมาที่โรงพยาบาล N เป็นจำนวนมาก วายุกับแก้ม

ารของทางโรงพยาบาลที่เตรียมพร้อมทั้งสถานที่และบุคคลากรตั้งแต่ที่ได้รับรายง

เด็กหญิงตัวน้อยซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของผู้เป็นย่า ไหล่บอบบางสั่นสะท้านด้วยแร

นูหม่อนคิดถึงพ่อ

ทำให้แม่เลี้ยงเอื้องคำที่ไม่รู้ว่าควรจะปลอบอย่างไรให้หลานสายตัวน้อยรู้สึกดีขึ้นทำได้เพียงร่วมหลั่งน้ำ

ับแม่จะไม่อยู่แล้วแต่หน

ไปด้วยความเจ็บปวดใจเป็นอย่างมากเมื่อฝันดีในยามค่ำคืนถูกก

มากใช่ไหมคะ อึก พ่อกับแม่เล

ปู่ที่พลันรู้สึกปวดแปลบขึ้นมาในใจเมื่อเสียงสะอื้นของหลานส

เขาจะไม่ได้อยู่เคียงข้างหนูแล้วแต่ย่าอยากให้หนูระลึกเอาไว้เสมอนะลูก ว่าพ่อกับแม่เขากำลัง

ที่สั่นเครือมือที่บอบบางยื่นไปปาดน้ำตาอุ่นๆหยาดเล็กๆ

อ แต่หนูหม่อนอยากให้พ่อกับแม่มาอยู่ตรงนี้ อยู่ข

ปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาที่ไม่ว่าจะเช็ดอย่างไรหยดน้ำอุ่นๆก็ยังคงรินไหลออกมาไม่ข

องว่าต่อจากนี้ไปเสียงหัวเราะและรอยยิ้มที่แสนอ่อนโยนของบิดาและมารดาจะเหลือเพียงความทรงจำที่

หลานรั

้สร้างความเจ็บปวดให้หลานสาวมากเหลือเกินแต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อเวลาไม่สามารถย้อนกลับไปได้อีกแล้ว ถ

้วยความสดใสแต่ทุกอย่างก็เป็นเพียงแค่ความหวังของชายคนหนึ่ง ที่ต้องยอมรับความจริงและเดินหน้าต่อไ

าพลันเจ็บหนึบสีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อยก่อนที่รามสูรจะตัดสินใจเดิน

รักษาตัวอีกสองสามวันก็ออกจากโรงพยาบาลได

์ถึงแม้อายุจะล่วงเลยผ่านวัยห้าสิบไปแล้วหันไปมองหลานสาวตัวน้อยที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง

่นมีพยาบาลคอยดูแลตลอดเวลาและก็มีผู้ป่วยเด็กคนอื่นๆด้วย น้องอาจจะเจอเพื่อนใหม่ที่ทำให้น้องรู้สึกดีขึ้นบ้างไม่มากก็น้อยครับ อาการป่

่าแต่คุณหมอพอจะทราบไหมครับว่าใครเป็นคนช

จากคำบอกเล่าของพยาบาลที่คอยดูแลหลานสาวของเขา เธอบอกว่าคนที่พาหม่อนไหมมาส่งที่โรงพยาบาลเป็นครอบ

กติท่านประจำอยู่ที่โรงพยาบาลสาขาใหญ่ แต่เมื่อวานท่านเดินทางมาที่นี่เพื่อเข้าร่

้งในน้ำใจของคุณหมอวายุมากเพราะถ้าหากไม่ได้เขาช่วยพาหลานสาวมาส่งที่โ

หมครับ อยากจะขอบคุณเขาที่ช่ว

นมาก ท่านเลยยกเลิกการเข้าร่วมโครงการแพทย์อาสาในวันนี้และมาช่วยรักษาผู้ป่วยที่โรงพยา

ๆนะครับคุณห

าไว้ด้วยความซาบซึ้งใจก่อนที่คุณหมอจะยิ้มให้เป็นก

่าถ้าไม่มีใครไปเจอหนูหม่อ

้สึกซาบซึ้งในน้ำใจของคุณหมอวายุไม่ต่างกับสามีก่อนที่พ่อเลี้ยงแสงหล้

เลี้ยงแกให้เติบโตขึ้นมาเป็นเด็กดีเพื่อตารุจของเรา สิ่งที่เกิดขึ้นอาจจะ

กข์จนแทบมิอาจหายใจ แต่ถึงอย่างนั้นมืออบอุ่นของสามีที่กำลังกุมมือของเธออยู่ก็ทำให้แม่เลี้ยงเอื้องคำตระหนักได้ว่าต่อจากนี้ไปเธอจะต้องเข็มแข็ง ถึงแม้ว่า

ามาช่วยกันเลี้ยงหนูหม่อนให้ดีท

ส่งยิ้มเพื่อให้กำลังใจกันและกัน การสูญเสียที่เกิดขึ้นถึงแม้จะสร้างความเจ็บปวดใ

าวัน

ครับว่าจะไม่ขึ้

ลูกชายอย่างจับผิด แต่รามสูรกลับไม่เผยพิรุธใดๆให้มารดาจับผิดได้ทั้งนั้นเรื่องตีหน้าซื่อรามสูรถือว่ายืน

าแล้วยังไงล่ะคะแล้วนี่ตั้งใจจะไปเลี้ยงต้อย เ

ขี้ยวสายตายามที่จ้องมองลูกชายเต็มไปด้วยความรัก ทำไมลูกชายของเธอยิ่งโตขึ้นก็ยิ่งหล่อแบบนี้นะหน้าเหมือนพ่อจมูก

รับก็คุณย่าบอกว่าเชียงใหม่ที่เที่ยวเยอะพี่ราม

ซึ่งหลังจากที่โครงการจบลงพี่หมอก็จะพาเธอท่องเที่ยวไปตามสถานที่ต่างๆ โดยเฉพาะม่อนแจ่มที่เต็มไปด้วยสถานที่ให้เท

ดอยลงเขาไม่ใช่เหรอครับ ทำไมความตั้งใจของพี่รามจู่ๆก็เปลี่ยนมาเป็

น้าขึ้นมองลูกชายด้วยความแปลกใจกับท่าทีของลูกชายที่นึกอยากจะนั่งก็นั่งนึกอยากจะลุกก็ลุก เอ หรือว่า

ะครับ เจได กับเ

สูรจะแสร้งเดินไปหยิบกระเป๋ากับกล้องถ่ายรูปเดินออกจากบ้านพักไปทันที ทิ้งให้แก้มใสมองตามแผ่น

ล้วเราสองคนก็ไปออ

แบบเลือดโชกเหมือนรอบที่แล้ว

ำแผ่นอกของเขา และเลื่อนต่ำลงมาช้าๆ ก่อนที่วายุจะรีบจับมือซุกซนของเมียตัวน้อยเอาไว้เมื่

วมตัวกับคุณหมอค

งชั่วโมงรับรองว่ายังไงก็ทันเพร

มผัสกับบางสิ่งบางอย่างที่แข็งขืนสู้มือของเธอทันที ราวกับว่าเธอได้ปลุกสัตว์ร้ายที่มีสัญชาตญาณดิบเถื่อน